Harry blogt


Ierland epiloog….
17 januari 2016, 01:31
Filed under: 2015 Ierland

Tja… het is nu januari 2016, de tijd slipt weg in de toekomst.
Voor ik het weet is mijn toekomst verleden tijd…. diepzinnige gedachten van een zestigplusser…. ūüôā
Ik had beloofd nog een ¬†soort van samenvatting en mening over het fietsen (2015) in Ierland te geven.¬†Er zijn ook mensen die mij aan die blog belofte herinnerd hebben, al een hele tijd geleden zelfs.¬†Maar iedereen weet vast wel hoe dat gaat….!
Terug in huis…. familie bij bijgepraat…. vrienden en collega’s ook… ¬†het gewone overbekende leven neemt weer volledig bezit van jou.
Maar, nu mijn nieuwe reis en  uitdaging  (Motor Tour in Vietnam !) heel dicht voor de deur staat, wil ik die belofte toch gestand doen.
Als ik het eerlijk moet zeggen (en dat doe ik) is het fietsen in Ierland mij niet echt meegevallen.
Enerzijds denk ik dat ik mij conditioneel niet optimaal voorbereid had, niet genoeg kilometers gemaakt anderzijds had ik echt veel en veel te veel bagage meegenomen.
Ierland is een land met zoveel, vooral het enorme aantal!, super gemene hoogte verschilletjes, je maakt snel daarin een grote vergissing.
De schrijver van de tocht die ik aan hield, Benjaminse, had een fiets met een paar kleine tasjes, ¬†hij ging alleen maar in hotels en B&B’s, die zijn ook overal aanwezig, maar ik had mijn volledige kampeeruitrusting op mijn fiets getakeld en veel teveel kleren en andere zooi meegenomen. Allemaal dood gewicht bij hellingen van meer dan 15 %. ¬† Campings zijn in sommige delen van de ronde bijna niet aanwezig.
Dat is best vervelend als je daar niet op gepland  (gerekend) hebt.
Dat is de grootste vergissing van mij in deze tocht, maar verder was het in een woord geweldig! Het landschap is zeer afwisselend en spectaculair.
De Ieren zijn een enorm sociaal, hulpvaardig en tolerant volk. Ben weg van ze!
Kan Nederland een voorbeeld aan nemen! Kouwe intolerante kikkers hier.
Dit is uit mijn blog duidelijk te lezen.
Wat kan ik er verder nog over zeggen..?
Het was geweldig mooi, ik zal er graag weer heen gaan, maar dan alleen in B&B’s overnachten, dan kom je ook makkelijker met allerlei mensen in gesprek.
Veel gemakkelijker dan in Spanje, vorig jaar in Sevilla heb ik mij tussen al die Spaanse schoonheden behoorlijk alleen gevoeld. Maar daar heb ik geen blog van gemaakt.
Fiets in het vliegtuig meenemen was ook niet echt makkelijk, zie mijn  blog op de terugreis daarover. Als ik ooit weer ga zal ik een boottocht en treinreis door Engeland overwegen.

Ik ga het hierbij laten!
Tot een volgende tocht! Vietnam misschien?



Finale.  Maandag 3 augustus  
3 augustus 2015, 23:12
Filed under: 2015 Ierland

6 uur wakker worden en rustig aan beginnen een beetje de rommel in de juiste zakken doen vervolgens die zakken weer in de juiste tassen. Je zou het niet zien of zeggen maar alles heeft een vaste plek. Lekker lange douche genomen. Schoon naar huis.
Buiten miezert het zoals gewoonlijk, de tent gaat nat in zijn hoes. Dat is veel vaker gebeurd deze vakantie en dan een paar dagen niet eruit geweest. Nu is er een beetje het weer ingekomen, schimmel dus. Jammer, thuis in de was doen, misschien helpt het.

Alles bij elkaar op de fiets gesjord en hup op weg naar Halfords. De zaak ging net open. Ik mocht gelijk mee naar het magazijn.
Daar stonden heel veel dozen. Maar allemaal aan de kleine kant, dat zag ik direct.
Zo komen ze van fabriek, die fietsen moeten eerst helemaal in elkaar gezet worden.
Dat betekent waarschijnlijk dat ik de mijne helemaal uit elkaar moet halen.
Voor de zekerheid heb ik er maar twee mee genomen.
Zoals van plan heb ik ze buiten ingepakt in wel 20 vuilniszakken, het was op dat moment weliswaar droog en zelfs zonnig, maar dat kan hier in een oogwenk anders zijn. Het lukte goed, twee sjorbanden er om heen en deze weer met een touw fixeren. Ik had wind mee, voorzichtig navigeren en hopla daar ging ik. Best gewaagd, maar te doen.

IMG_4829

Zo, nu opstappen en de doos met de linker hand naast de fiets en voor het stuur zien te houden.

Op een druk en smaller stuk ben ik gaan lopen en later over een brede stoep langzaam gefietst. Zo kwam ik weer in het centrum
Het was spits uur, op zoek naar de bus naar Belfast International AirPort.
De chauffeur deed heel moeilijk met een lelijk gezicht over de fiets. Ik moest van hem eerst naar iemand van security, dat was een dame en die vond het wel goed, dus ik met een triomfantelijke grijns terug, hij was knap sjagrijnig.
30 km en een half uurtje later was ik op het vliegveld.
Ik aan het werk, tijd genoeg. Ja, verdikkie die dozen zijn echt te klein, nu zag ik het pas goed. Heb de grootste gepakt, met die andere kan ik er misschien nog wat aan freubelen.  Dat werd een hele toer.
Ik koos een knutsel plekje vlak bij de bali  Odd Luggage, ofterwijl  ‘Grote Bagage’, hier kunnen mensen hun kano’s piano’s e.d. afgeven …  ūüôā  fietsen vallen daar ook onder, dan hoefde ik er niet ver mee te zeulen.
Eerst beide wielen eraf, nee past helemaal niet, stuur er helemaal af, nee past nog niet, te breed, tassen dragers eraf, nee, spatborden eraf, nee, standaard eraf, oei die ging kapot,  ja nu past het wel.  He he!
Er zaten twee mannen achter de balie ge√Įnteresseerd naar dit gestage disassemble proces van mijn fiets te kijken.
Ze gingen mij zelfs tips geven, natuurlijk nam ik die ter harte, ik moet daar straks geen troubles krijgen.
Ze kwamen er  nu vlak bij staan en wenste mij succes en verdwenen, de wacht werd gewisseld, de twee bij mij zo betrokken geraakte ambtenaren werden vervangen door een dikke zwaar opgemaakte dominante dame type Ierse dragonder en een witte oude man die echt aan pensioen toe moest zijn.

Nu al die losse spullen erin, wiel, ja, ehhh… nog een wiel, hmm  beetje doordrukken, tas dragers, schuiven en nu ff hard drukken, spatborden, beetje drukken, nog iets harder, knak… h√© ze verbuigen. Nou word ik echt ongeduldig, alles aandrukken en doos provisorisch afsluiten, wat een vervelend gedoe, die fiets krijg ik op Schiphol nooit meer in elkaar.
Zwager Wil, die mij met Ellen ophaalt snel een WhatsApp gestuurd, de fietsendrager hoeft er niet meer op, neem aub jouw grootste auto mee.

Andere spullen bij elkaar gebonden in de puinzakken van de Gamma, zo alles klaar voor vertrek.

Even nog de vetvlekken van mijn ketting en derailleur op de mooie marmeren vloer schoongemaakt met wat wasbenzine uit mijn dragon fly kook apparaat. Oei dat ruikt behoorlijk.
De dragonder kreeg er ook lucht van en kwam informeren wat ik bij mij had.
White Spirit zei ik droog, daarop keek ze mij ongelovig aan en ging haar oude collega bellen die net weer even was plassen. Hij kwam terug en bestudeerde nauwgezet de flessen die ik op de balie had gezet.
Ik kreeg de opdracht om de tankjes met white spirit in mijn drink fles te doen en dan beide tankjes van het kook apparaat te vullen met water!
IK keek hem met grote verbaasde ogen aan, h√©. Waarom vullen met water vroeg ik hem, “Nou dan blijft het gewicht voor het vliegtuig hetzelfde”  Deze logica gaat mij helemaal boven mijn pet, ik kijk hem nog eens ongelovig aan en hij komt met hetzelfde, vullen met water  voor het gewicht voor het vliegtuig.
Wat een sukkel, maar ja, ik ben het maar gaan doen.
Drinkfles met de wasbenzine ingeleverd, en naar de andere balie voor inchecken en wegen van de spullen.
Toen ik weer terug kwam en mijn tassen onder de doordringende stralen moesten, werd de lopende band een paar keer heen en weer gedaan, hij checkte mijn tassen driedubbel.
Nou ja, dat was voor mij zo een beetje het laatste maar zeker niet het beste contact met een Ier geweest.

De vlucht was kort de landing hard maar hij bleef op de baan.

Mijn zus en zwager stonden mij op te wachten en met alle spullen in hun auto gingen we naar mijn flat.

Mijn katten stonden achter de deur, ik deed open en Sien  de oudste poes stond achter de deur en weigerde mij aan te kijken, wat ze anders altijd wel doet.  Ze was boos….!
Maar een uurtje later kwam ze steeds weer bij mij en mauwde en gaf kopjes en beet in mijn vinger.

Ellen had borrel spul en eten meegenomen, wat een bofkont met zulke attente  mensen in mijn familie.
Dat was het perfect einde van deze voor mij spectaculaire en enerverende fiets tocht.

Ik ga deze week nog eens kort weergeven wat ik er allemaal van vind.

Van de tocht het fietsen en van alles….. !!

IMG_4831

Dag Ierland….. !!



Titanic. Zondag 2 augustus 2015. 
3 augustus 2015, 00:31
Filed under: 2015 Ierland

Vroeg uit de veren, letterlijk en figuurlijk, de eendeveren vliegen in mijn tent in het rond als ik mij uit mijn slaapzak wurm, maar dat is normaal zei die verkoper ooit.  Het blijft er gek uit zien. 

Op de fiets naar Belfast en eerst die Halford zaak  opgezocht, deze lag ergens op een industrie terrein verborgen. Het probleem met regen en vervoer op mijn fiets van de kartonnen  box heb ik ook gelukkig opgelost, mocht het gaan regenen dan beplak ik de dubbel opgevouwen doos helemaal met vuilniszakken. Heb al een hele rol gekocht en plakband heb ik al genoeg. Als het heel hard waait moet ik gaan lopen daarom dus op tijd erbij zijn. 

Daarna ben ik naar het Titanic museum geweest, die is dus in Belfast gebouwd. Daar was vroeger een enorm belangrijke botenbouw industrie.  Er was heel veel materiaal beschikbaar oude foto’s en filmpjes hoe dat er aan toe ging.   Was zeer interessant alleen op een regenachtige zondag rete druk, ook veel gezinnetjes met hele kleine kinderen, die er niets aan  vonden, logisch en die gaan dan in automatisch in de tegenallesmodus stand staan.    Ja, zo ging die naar beneden. Kunst! Wat een enorme klap moet dat ding op de zeebodem gemaakt hebben, een km recht naar beneden vallen. 

 Beetje rond gekeken en weer terug gegaan. Vanavond weer naar een film geweest,  Terminator Genisys. Wat een flop. Geen aanrader.  Met een verouderde Schwarzenegger weer als bescherm robot van een nieuwe hele mooie Sarah Connor. Ik ben tijdens dit suffe geweld om het geweld gewoon weer in slaap gesukkeld, gelukkig had ik daarna mijn tas nog. 

Terwijl ik dit schrijf zit ik in het toilet gebouwtje in de wasruimte van WiFi en verse stroom gebruik te maken. Nu hoor ik steeds zo een raar geluid alsof iemand een aansteker met pi√ęzo-elektrisch gebruikt , maar er is niemand, ik ga kijken zie ik een insecten verdelgingsmiddel lamp in het halletje met  zo een electrisch geladen ijzeren rooster ervoor, nou effectief hoor, ze worden direct electrisch geroosterd, er zit al een hele maaltijd kant en klaar op het rooster gekleefd je hoeft ze er alleen maar van af te lepelen.   

Nah goed, ’t is genoeg zo, ik ga dromen.  Morgen naar huis. Ook fijn. 



Weer Kamperen. Zaterdag 1 augustus 2015
2 augustus 2015, 14:58
Filed under: 2015 Ierland

Weinig geslapen, nou komt dat wel vaker voor en in tegenstelling tot vroeger  kan het mij niet zoveel meer schelen, ik heb meer dan genoeg te overdenken en ochtend wordt het vanzelf.  Soms helpt het om zelf een gekke droom te verzinnen onmogelijke dingen aan elkaar knopen en ineens ben je weg.  Vanmorgen vroeg zat ik om half vier een app van TripAdvisor te installeren.  Niet zo een topper hoor, TripAdvisor, het komt steeds met de verkeerde zoekresultaten vervelende popups  en de reviews deugen vaak niet.  Vervolgens  geprobeerd om te zoeken naar B&B goedkopere hotels en campings. Lijstje  van gevonden items gemaakt gemaakt, vliegveld info telefoonnummer gevonden ( vragen naar fietsdoos) enz.  Om zes uur toch even in slaap gevallen en na een paar uurtjes ben ik gaan bellen.  B&B werd niks, vol en toch veel te duur.  Er is een camping ongeveer 8 km ten Oosten van Belfast, gebeld en ha ja  er was plaats en voor een fractie van de hotel en B&B prijzen. 

Op het vliegveld zijn geen fietsdozen te koop, lastig. Dan maar fietsen winkels bellen om te vragen naar dozen van geleverde fietsen.  Na drie keer mis was het bij Halfords raak, was die zaak in Nederland niet in moeilijkheden? Maar dit pand zit  vrij ver weg van het busstation. Hoe krijg ik die doos daar?  Stel dat het regent. Hmmm.

Na de kaart voor de route bestudeerd te hebben ging ik op weg naar de camping.  Ik rij door Oost Belfast, beruchte wijk weet ik.  Reed door arme gedeeltes, zag illustere individuen rondlopen, er werd naar mij gegluurd., maar ja wat  zegt dat. Onderstaande muur schildering moest ik toch even vast leggen.   

Op zich is wat er staat waar. Maar toch ….  Kippenvel!!   Er waren er veel meer. 

Ik kom in een klein stadje DunDonald en beland bij de camping.  Nou ja, een caravan parkje met plaats voor een paar tentjes. Overal hoge hekken er om heen.  Het hoort bij IceBowl een kunstijsbaan en een opgeleukte midgetgolf golf baan. Met opgeleukt  bedoel ik dat er veel automatisch spektakel was als er gescoord werd gingen kanonnen af sprongen fonteinen omhoog en brullende opgewonden stemmen over overstuurde luidsprekers.  Zo krijgt dat saaie ouderwetse midgetgolf een modern jasje.  De ijsbaan vond ik wel tof, popmuziek rondjes draaien, sporters, giechelende meisje,  stoere jochies en kinderen met  figuurtjes als steun om overeind te blijven. Heb er een hele tijd staan kijken.  Komen er  zoveel leuke herinneringen boven van vrońďgeh uit de ijstijd. Ja, in  Den Haag  Oh oh. 

Na tentje installeren ben ik lekker gaan lezen boek uit en s’avonds ben ik vlakbij naar een bios geweest. Mission Impossible Rogue Nation met Tom Cruise nog steeds een intrigerende acteur. De bios beschikte niet over de modernste apparatuur  Imax  en super senssuround of zoiets en dat verschil merk je. Laat op de camping terug plofte ik tevreden op mijn self inflatable matje. Morgen nog iets bijzonders gaan doen. 



Busssss….. Vrijdag 31 juli 2015
1 augustus 2015, 20:21
Filed under: 2015 Ierland

Afscheid genomen van de  B&B eigenaren, wat een lieve mensen, ze hebben mij op alle manieren die ze konden geholpen.  Toen ik wegreed hing er een lunchpakketje aan mijn stuur.  Hij heeft op de achtergrond zitten bellen naar politie en die supermarkt, naast die supermarkt woont een nicht van hem en die heeft hij naar die supermarkt gestuurd om na te vragen.  Misschien verklaart dit het norse antwoord van de supermarkt vrouw op mijn telefoontje gisteren, die werd er gek van al die telefoontjes en navragers. 

Op de fiets naar Tralee, ben weer even langs de politie gegaan en heb een schriftelijke bevestiging van mijn aangifte gevraagd, die had ik niet na een beetje doorvragen deden ze dit,  dus ik heb nu pas echt bewijs van aangifte. 

Naar de bus, een reis van anderhalf uur, overstappen in Limerick binnen vier minuten  weer een paar uur rijden overstappen in Dublin weer amper 10 minuten  weer geen tijd voor toilet dus onder hoge nood naar Belfast  twee uur high speed non stop.  Ik had s’ morgens het nare voorval op Facebook gezet, vond het apart genoeg,  wat een  reacties, de hele dag ging het door was wel een leuke afleiding want  het hemelwater wat langs de ramen stroomde benam vaak het uitzicht. Rond half acht in de avond was ik weer in Belfast.  Ik herkende het ook.  Terug op het beginpunt. Maar waar nu? Ik ging naar het hotel  waar ik vier weken geleden begonnen ben. De vakanties zijn hier nu ook begonnen en het is vol,  de prijs is nu 110 Britse pond voor √©√©n nacht daar komt bij, ze willen alleen die ponden en geen euro’s.  Dan heb  ik weer een behoorlijk probleem. Banken dicht. Niemand wil euro’s. Die Britten hebben de pest aan Europa. Shit!  Ik zag mijzelf al ergens onder een brug of zo overnachten, heb ik dat ook eens meegemaakt.  Maar na een tijdje somber slenteren kwam ik  langs een groot nieuw hotel pas geopend en ik probeerde het maar, verdomd ja √©√©n  kamer vrij voor de prijs van 140 euro!!!! die zij wel accepteren. Mijn hemel wat een prijs.  Dan krijg je een grote kamer met een driepersoons bed, vier zou ook wel kunnen denk ik, heb nog nooit in zo een leeg groot bed geslapen, een douche, niet eens een ligbad, WiFi en een TV die het niet doet. Geweldig. Maar dit trek ik niet drie dagen, dan ben ik faiiliet. Moet ook nog eten en een fietsdoos regelen en weet  ik veel wat nog meer.  Dat lukt niet. Midden in de nacht heb  ik het uitgezocht. Komt goed.  Maar dat valt onder de volgende dag.  ( Ik zit nu in de bioscoop voor de film Mission Impossible Rogue Nation en die begint nu.)



Politie. Donderdag 30 juli 2015. 
31 juli 2015, 23:46
Filed under: 2015 Ierland

Nou, daar zit je dan, ik kan nog steeds maar één kloppend scenario bedenken, ik ben terwijl ik lag te slapen, stiekem van  mijn tas beroofd. Die lag naast mij samen met mijn rugzak op een lege stoel. Ik draai de film steeds terug en heb ook al een paar verdachte personen op het oog.   Oppassen met inkleuren!!

Aan het ontbijt zat ik aan een tafel met vier jong meiden + Р18 en een oudere dame met een adellijk voorkomen en  ==>> 90.  Er was voor mij gedekt, pal naast zo een meisje zal ik maar zeggen en schuin tegen over mij zat de freule. Het was even stil,  ik vond ook dat ik net teveel in hun zone zat. Ik verbreek dan maar de stilte met een losse  flodder en snel zaten we met zijn zessen leuke onderwerpen door te nemen. Ze spraken keurig Engels maar het waren Duitse  meisjes, ik heb ze niet één keer Duits horen praten.

De freule ging vragen stellen over de werk gelegenheid in Duitsland en de economie en de plaats van Duitsland ¬†in Europa. ¬†Weer een hoog bejaarde vrouw die helemaal bij was en nieuwsgierig naar de mening van anderen, iets wat je ¬†bij ¬†ouderen regelmatig mist, ehhh…. ¬†maar soms bij jongeren ook. ¬†Ik overdenk ¬†alles wat ik typ ondertussen nauwgezet, maar ik maak zoveel spelfouten en krijg zoveel onnodige automatische correcties ¬†dat ik aan het einde van een zin soms helemaal van mening veranderd ben, snap je wat en waarom ik dit bedoel?

Afijn, ik ben gaan regelen en dat viel best mee. Eerst nog eens dat winkeltje in Sneem gebeld, maar een norse mevrouw zei dat er niets gevonden was. ¬†Klaar dan. Bij ¬†VISA werd de kaart geblokkeerd, gelijk een nieuwe aangevraagd, zij verbonden mij door met de ING die blokkeerde mijn pas en zij verbonden mij weer door met een SOS dienst die gingen zorgen dat ik bij mij in de buurt ergens geld kon gaan halen. ¬†Drie uur later had ik dat geld, ik kreeg een SMS met het adres en een code. Dat adres bleek een internet winkeltje te zijn maar ook een money ¬†transfer dienst. Ik ben er vier keer voorbij gelopen omdat ik dacht dat ik bij een bank moest zijn, zo zag het er bepaald niet uit. ¬†Dus met heel veel euro’s ¬†op zak snel een portemonnee kopen. ¬†Bij de politie aangifte gedaan. Planning bij gesteld. Ik kan nu niet meer twee dagen in Dublin ¬†blijven, jammer. ¬†S avonds in een andere pub ¬†gegeten dat was zeer ongezellig, een kille tent, tja ¬†dat bestaat ¬†hier ook.

Morgen met de bus naar Limerick, overstappen, dan naar Dublin, overstappen en naar Belfast.

Dan op zaterdag een fiets doos zien te regelen.  Op zondag  ga ik nog iets leuks doen en maandag weer vliegen naar Amsterdam.



Even Apeldoorn bellen? Woensdag 29 juli 2015. 
30 juli 2015, 22:09
Filed under: 2015 Ierland

Die titel, tja dat komt zo. ¬†De dag begon heel aardig, tijdens het breakfast ¬†vroeg mijn gastvrouw Joanne wat ik ging doen, zij hoorde mijn bestemming, het busstation in Tralee. Maar omdat ¬†de reguliere bus daar naar toe nu al weer weg was zei ze, ik wist het niet, ¬†nu dat weer potdikkie, opperde ze gelijk dat haar dochter toch die kant op moest en mij wel even zou brengen, maar dan had ¬†ik maar 10 minuten tijd voor het traditionele breakfast. Wat aardig toch. ¬†Ik worstel mij letterlijk door de spek, worstjes champignons en scrumbled eggs en toastjes koffie jus d’orange en een banaan heen en sta 10 minuten later met een acute maagverzakking buiten. Heerlijk…!
Weldra kwam er een auto aan die met gierende banden langs mij heen remde, ¬†iemand vloog eruit en direct naar binnen, het huis in en dan weer eruit, scheurde weer terug pikte mij op en natuurlijk stond ik aan de verkeerde kant te wachten, je zit links van de chauffeur. ¬†Ik loop eromheen stap in, het is een blonde schoonheid die direct met een venijnige trap op het gaspedaal mij volledig in de stoelkussens drukt. Pittige tante. Het vliegtuig naar Belfast accelereerde minder snel. Haar zoontje van ongeveer 7 zat achterin vastgesjord en moest na mij en ¬†v√≥√≥r haar werk ook nog ergens afgezet worden. ¬†Ze scheurde links een voorrangsweg op en gaf mij verbaal toe dat ze een heel klein beetje haast had. Ik had daarbij een heel klein beetje het gevoel dat ze een beetje razend was op haar moeder, die haar een fait accompli voorgeschoteld ¬†had. Voorzichtig mee omgaan dus, ik hield mij eerst stil vroeg toen de jongen naar zijn naam en zo via via kwam ik in gesprek met haar, ze kalmeerde wat en moest tot mijn grote opluchting aan sluiten in een ¬†wat langzamer ¬†rijdende stroom auto’s. Fijn ik kon weer adem halen. Langzamerhand kalmeerde ze en na een tijdje kletsten en lachten we redelijk ontspannen…beter dus.

Bij het busstation vrijgelaten stond er een bus klaar, geen georganiseerde Tour bus maar een gewone bus ¬†die de ring van Kerry op √©√©n dag helemaal ¬†rond rijdt en bij stadjes ¬†en dorpje stopt, daar passagiers dropt en of laadt en op twee prachtige plekken stopt ie speciaal voor de toeristen om de hoog opgelopen fotografeer drang ¬†een beetje te verminderen. ¬†Het gaat om een 180 km lange bochtige weg over pasjes langs ravijnen en de oceaan. Van 11:00 tot 17:30 dus een hele zit. ¬†Ik installeer mij iets over de helft van de buslengte, we vertrekken en inderdaad nog geen ¬†half uur later druk ik mijn neus zowat door het raam om niets te missen. ¬†Heb vele foto’s en kleine filmpjes gemaakt die er echt cool uitzien, maar uploaden heb ik inmiddels opgegeven. Ze komen ¬†later ¬†wel op het blog .


Na een korte middag stop volgt er om 15:00 een langere, ik drink ergens een Heineken. Dan ga ik naar een ‘Foodstore’ voor een flesje drinken en wat koekies. Het is druk in de winkel. Reken af en ga de bus weer in. ¬†Nu heb ik de hele vakantie een schoudertas met daarin mijn portemonnee brillenkoker bankpassen en ¬†creditcards. ¬†Vroeger had ik daarvoor mijn ‘zwarte tasje’, mijn kinderen weten goed hoe dat soms ging als ik dacht dat het weg was, hevige paniek altijd om niets. ¬†Ben het nooit echt kwijt geraakt. Maar nu heb ik een groene schoudertas, ben er precies op te weten waar die is. De bus rijdt weg ik kijk naar buiten, mooi, de zon schijnt warm en ik val in slaap, ik voel de bus stoppen mensen in en uitstappen en slaap weer door. ¬†Iemand wil naast mij zitten en ik haal mijn rugzak weg, de bus rijdt weer en ik voel even waar mijn groene tasje is, hee, oh in mijn rugzak, nee man daar zitten mijn boodschappen in, ¬†ik krijg het heel warm voel onder de stoel, kijk drie keer in mijn rugzak en de stofjes die nu vrijkomen in mijn lijf maken dat ik vuurrood aan loop en compleet in alarmfase 1 verkeer. ¬†Hoe kan dit nou? ¬†Ik was al blij dat ik weken lang alles onder controle had en er niets mis was ¬†gegaan. ¬†Het winkeltje….ik heb betaald, tas ingepakt, het was er druk. Stonden veel mensen bij de kassa op mij te wachten als ik het tasje daar had laten staan had beslist iemand mij gewaarschuwd, Ieren zijn 98 % eerlijk volgens de B&B eigenaar later die dag, ik geloof hem. ¬†Ik ging naar de buschauffeur, deze zou de politie ¬†inseinen. Ik kon niets anders doen dan zitten en mij vreselijk druk maken hierover. ¬†Gelukkig heb ik mijn paspoort nog wel. ¬†Die had ik op een andere plek opgeborgen. ¬† Wat klootte zeg!! ¬†Een paar honderd euro zat er in, had juist gepind om de B&B te kunnen betalen en voor de rest van de vakantie, Creditcard bankpas rijbewijs pasjes e. d.

Aangekomen in Tralee staat er bij het uitstappen al een man van de security van de busonderneming, die wist er al van, hij vroeg mij wat dingen en wees mij naar een andere bus die op vertrekken stond naar Camp ¬†alwaar ik verblijf. Kon geen kaartje kopen maar dat hoefde niet. ¬†Aangekomen in de B&B staat de eigenaar mij al op te wachten en hij was ook al op de hoogte, ¬†gebeld door de veiligheidsbeambte ¬†die een kennis van hem blijkt te zijn. ¬†Hoe is het mogelijk dat dit zo snel rond gaat. ¬†Hij vroeg van alles en gaf mij 50 euro om iets te eten. ¬†Ik ben naar mijn kamer gegaan en heb gebeld naar de ¬†politie, kreeg geen verbinding en naar het winkeltje waar ik was geweest maar daar was niets gevonden. Langzaam drong het tot mij door dat ik gewoon bestolen ben, terwijl ik sliep heeft iemand mijn tasje weggegrist. ¬†Iets anders kan ik niet bedenken. Ik heb van alles opgeschreven en mij bedacht wat ik de volgende dag allemaal moet gaan regelen. ¬† Zucht…!!



Rozenschijn en mannengeur. Dinsdag 28 juli 2015. 
29 juli 2015, 22:19
Filed under: 2015 Ierland

Ondat het woensdag mooier weer gaat worden, volgens een Iers positief weather appje, ga ik vandaag  de guided bustour  over de ring of Kerry maken.  Dan fiets ik  woensdag wel   de Dingle rond. Ik fluitend op de fiets zonder bagage naar Tralee. Fiets hobbelt een beetje. 

Om tien over tien kom ik tien minuten te laat aan want  de bus is al tien minuten weg en er gaat er maar een zegt de mevrouw van het toeristen bureau.  Dat is nou jammer zeg, had ik beter moeten voorbereiden.  Ze geeft mij allerlei alternatieven doet haar best voor mij een mooie dag  uit te stippelen.  Ik wandel optimistisch weg, kom in een prachtig parkje met een heel knap onderhouden rozen  gedeelte, ik plof op een aantrekkelijk houten bankje met panoramisch uitzicht op Tralee en laat de rozengeur mijn neusvleugels kietelen.  Naast mij komt een h√©√©l klein krom krakend stokoud mannetje zitten,  hij vist een pakje shag uit zijn zak en gaat met een plukkie tabak een peukie  draaien. De rozengeur maakt plaats voor een penetrante geur die ik ooit aanbad maar nu gewoon goor vind.  Ik moet daarnaast, tot mijn onaangename verrassing, vaststellen dat dit niet de enige geur is die hij verspreid. Hij ziet dat ik een kaart lees en dan vraagt hij mij met een 18 de eeuws Iers dialect of het lukt, of ik al weet waar ik ben.  Verrast met deze onverwachte controle ga ik beter kijken en dan voegt ie  eraan toe,  je  moet eerst de St John  zoeken, nee niet die, we hebben meerdere kerken als ik met mijn vinger naar de verkeerde St John  wijs.  Hij vraagt wat ik hier doe en waar ik vandaan kom en of ik wild kampeer, heel ge√Įnteresseerd dus, hij verteld over de bezitterigheid van de boeren die enorm zuinig op hun land zijn.  Heel leuk om aan te horen voor zover ik het  met mijn beperkingen en zijn dialect kan begrijpen. Ben verrast door zijn openhartigheid maar  begin toch danig naar  frisse lucht te verlangen. Dus ik  draai er een eind aan vriendelijk good bye en vervolg mijn weg.  Oh ja mijn fiets hobbelde wat, laat ik eens kijken.  Ai, zie ik dat de achterband op sommige plekken bij de velg totaal uit model is, nog even en de binnenband komt erdoor,  heb geluk gehad dat die niet eerder geploft is. Ze zijn nog van IJsland, heb ik mee over lava gereden.   Ik ga maar eens op zoek naar een fietsen zaak  en niet te geloven twee straten verder is een klein fietsen zaakje, ik loop naar binnen de man kijkt even en een uur later haal ik hem op met een nieuwe band en twee kapotte spaken vernieuwd, snel gedaan en een hoop ellende voorkomen.   

Ik bedenk dat ik het morgen nog maar eens probeer, die bustocht. 

Op de terugweg langs een fraai strandje gereden en even lekker aan zee gezeten.  Een strand, voor mij alleen. 

  Mooi he?

   
Ben verder terug gegaan en heb op aanraden van mijn gastvrouw gegeten in een kleine pub vlak bij de B&B.  Wederom de specialiteit van de zaak gekozen Ierse stew. Hmm. En een paar Guinness  uitgeprobeerd.  Lekker cool.  Begeleid met allemaal jaren 70 hits!  

Leuk ja,  maar ik schrijf dit terwijl ik nu al weet wat er morgen  gebeurd.  Niets ernstig maar wel strontvervelend. 



Oogcontact. Maandag 27 juli 2015. 
27 juli 2015, 11:24
Filed under: 2015 Ierland
    Ik wil nog  eens benadrukken dat  ik dit blog maak als  dagboek voor mijzelf, maar deel dit ook openlijk.  Sommige dingen die ik beschrijf  zijn helemaal niet bijzonder maar ik wil ze niet vergeten  en over bijvoorbeeld  tien jaar weer helemaal  tot in details terug kunnen halen. 
    Breakfast begint om 08:00 en gaat door tot 10:00 staat er op mijn kamer muur aangegeven. Ik dacht er vandaag maar eens op tijd aan te beginnen.  Ik moet de bus van 10:00 zien te halen. Tot mijn verbazing zat de ontbijtkamer bijna  vol.  De dames waren druk met bedienen, ik nam ergens plaats en mijn roodharige gastvrouw Sheila, een gebruikelijke naam in Ierland,  kwam mij vrolijk en vlot bedienen.    
    Opruimen afrekenen en dan richting busstation.  Daar is ook een trein station en op het laatste moment  koos ik ervoor om  de  trein te nemen, meer ruimte dacht ik en wellicht sneller, maar ook dat wist ik niet helemaal zeker. Ik moest ergens vooraan in een speciale wagon met mijn fiets plaats nemen , nadat ik goed en wel een lekker plekkie ingenomen had diende er zich een heel gezin aan, de moeder was zwaar lichamelijk gehandicapt  en zat in een grote electrische rolstoel, ik verzette mijn fiets om haar meer ruimte te geven, “Thank you”, klonk het nasaal en monotoon. Ze was nog geen 25 had twee opvallend grote en naar voren staande voortanden met een flinke spleet ertussen, ze had een leuk gezicht vond ik. Soms vind ik juist die niet standaard kenmerken mooi.   Ik keek haar aan maar vond geen blik terug.  Haar man, ook zo jong zag er zowaar een beetje  hetzelfde uit, maar had ook een bril met hele dikke glazen waardoor zijn  ogen behoorlijk groot leken.  Bepakt en bezakt met een rugtas extra tas een kinderwagen met een meisje van nog geen jaar erin en een jochie van amper vier.  Het jochie neemt plaats tegenover mij en kijkt mij recht aan, natuurlijk kijk ik terug en geef een knipoog en een glimlach, ik ben dol op die kleintjes, maar er kwam helemaal geen reactie terug, alleen grote ogen die zich op mij gevestigd hadden en probeerden mij te classificeren. Dit houdt hij een hele tijd vol, ik kijk  naar buiten en zie ondertussen in het raam dat hij mij nog steeds aanstaart.  Zou mijn haar weer recht overeind staan? Ik vergeet  s’morgens wel  eens  te kammen. Nee,  een controle in het raam laat zien dat ik de kam in handen en door mijn haar  gehad heb. Negeren maar. 
    Ondertussen laat het kleine wicht van zich horen, met tomeloze woede geeft het krijsend aan dat er iets mis is.  De vader zoekt in zijn rugzak en haalt er een fles uit met een roze vloeistof erin en rubberen speen erop.  Het meisje krijgt de fles en het wordt even stil.  Al drinkend zien de  oogjes  over de fles mij en nummer twee begint mij met grote wordende ogen aan te staren.  Ondertussen probeer ik contact te leggen met het jochie en vraag zijn naam: “Dani√ęl” stoot hij er krachtig uit en is niet ge√Įnteresseerd in mijn reactie dat ik Harry heet. Inmiddels krijst het kleintje weer, ik ben verbaasd over de intensiteit waarmee het de woede ongeremd laat gaan.  Het kind wordt uit de wagen gehaald en bij moeder geplaatst.  Flesje erin. Ik kijk naar buiten en ineens voel ik nattigheid op mijn linker arm, ik kijk en zie een paar duppels en eerst kijk ik naar boven want het leek te lekken, nee daar kwam het niet vandaan keek nog eens naar mijn arm en zag dat het roze was moeder en kind staarde naar mij de fles was eruit en het meisje zat er knijpend mee  te zwaaien. Weer die lege blikken.  Ik  veeg mijn arm schoon en stuur een lachje, krijg niets terug. De hele reis van anderhalf uur gaat zo door met afwisselend gekrijs.  Na een tijdje valt mij pas op dat kindje nr drie ook in  aantocht  was.   Overstappen in Limerick daarna nog  een keer in Mallow. Halverwege de middag kom ik aan in Tralee. 
    Ik pendel wat rond in het stadje, het  waait weer hard uit het westen daar waar ik heen wil. 
    Ik moet over een weg waar 100km gereden mag worden.  De meeste Ieren zijn heel voorzichtig  met fietsers inhalen, de meeste ja, maar je hebt maar een gek nodig.  Het waait nog harder en zo nu en dan plenzende  regen, ik begin het een heel klein beetje zat te worden.  Het wordt nog erger en ik begin uit te kijken naar een B&B want die camping 25 km verderop begint onbereikbaar te lijken.  Ik passeer een tankstation en vraag of er wel B&B’s zijn, jawel  daar en daar vlak bij, ik er heen, zag er mooi uit maar niemand thuis.  Dan maar verder, vier km verder op, ha een groot bord B&B, over 2 km staat er met kleine letters   onder,  daar kom ik  een klein kwartiertje later aan,  harde wind tegen h√©! Grote B&B met restaurant. Ik parkeer de fiets en ga naar binnen, prachtig restaurant maar er was niemand.  Ik loop rond riep een paar keer maar niets, aan de muur hing een groot scherm met Tv die aan stond.  Ik ga maar ergens zitten,  vind het raar. Eet wat  brood haal mijn fles van de fiets en sukkel in slaap, blij dat ik wat gevonden heb.  Na een uur schrik ik wakker en komen er twee mannen binnen, de langste kijkt naar mij, is niet verrast dat er iemand alleen in zijn zaak zit te suffen. “What can I do for you? “, vraagt hij mij.  Ik leg hem uit dag ik al een uur hier zit en graag een plek voor een nacht wil, hij schudt al langzaam nee en ik zie een sardonische grijns op zijn gezicht verschijnen.  Dat bevalt mij niets, hij kijkt in zijn administratie en bevestigt dan nog steeds grijnzend dat hij vol zit dat het hem spijt en ook dat hij mij zo lang had  laten  wachten, ( hij had mij wel gezien via de camera’s die er overal hingen)  Wat een akelige vent zeg, ik ga weg en trap weer hard tegen de wind in.   8 km en drie B&B verder vind ik een plek, een heel vriendelijke vrouw heeft wel plek in een prachtig huis met uitzicht over de baai. Ik kon haar wel zoenen zo blij was ik.  Zo komt alles steeds weer goed.  
     
    Onbeheerde B&B 
      
    Avond zicht vanaf mijn kamer. 


    Ennis. Zondag 26 juli 2015. 
    27 juli 2015, 08:01
    Filed under: 2015 Ierland

    Uitgeslapen in het B&B.  De regen stroomt weer gestaag en zal volgens het weerbericht de hele dag aanhouden.  Tja… Ik besluit  hier nog maar een dagje  te blijven en maandag met de bus naar Tralee te gaan, dan een klein stukje verder te fietsen naar Castlegregory,  daar is een camping en vandaar rijd ik  zonder bagage  in √©√©n dag het bijzonder mooie schiereiland Dingle rond.  Daarna de ring of Kerry en richting Cork en dan met trein of bus naar Dublin, daar wil ik graag een paar dagen rond kijken.  Dan naar Belfast om deze rondrit maandag af te sluiten.  Zo zie ik de planning  nu voor mij.  Verder valt er over deze natte zondag weinig te vermelden. 



    Moher. Zaterdag 25 juli 2015
    25 juli 2015, 00:10
    Filed under: 2015 Ierland

    Ja weer op weg… inpakken, zonnetje erbij. Heerlijk.

    Ga richting rivier de Shanon, zal ik net niet halen denk ik. Passeer dan eerst het uitzichtpunt van de  ‘Cliffs of Moher’.

    Na Doolin rechtsaf en dan stijgen naar ruim  200 meter boven zee.  Ik merk dat mijn conditie behoorlijk aan het verbeteren is het gaat allemaal makkelijker. Ik zit wel steeds te rekenen om het voor mijzelf te kunnen visualiseren.  Mijn flat heeft 12 verdiepingen en een onderlaag. 13 dus.  Elk 3 meter een verdieping, met vloeren meegerekent. Dan heb ik mijzelf en mijn fiets met al die spullen in een uurtje bijna 70 verdiepingen omhoog gesleept,  mwah niet gek toch. 

    Boven aan gekomen blijkt het een toeristische trekpleister te zijn. Vanuit een andere route worden bussen  vol toeristen opgeleverd.   Er is een enorme ruimte in de rotsen uitgehouwen met alle mogelijke souvenirs winkeltjes en een uitgebreid info centrum met veel informatie over de kliffen.   Daar zag ik iets  zo vreselijk kitserigs, er was een ruimte waar een enorm video scherm was,  je kon zelf via een bedienpaneel uit allerlei markante gezichtspunten kiezen van de Cliffs, welke keuze  dan groot op het scherm kwam,  tegelijk was er een video camera  die jou en eventuele metgezel filmt en over het uitzichtpunt heen projecteerd zodat het echt net lijkt of je daar bent.  Voor de camera stond een  Aziatisch jong stelletje er intensief gebruik van te maken. Met tussenpozen koos hij een sc√®ne en stond zij zich op te poetsen voor de foto. Heb het even gadegeslagen maar vind het bijna weerzinwekkend.  Ben zelf op de kliffen  gaan rondlopen. En genoot weer van dit immens vertoon van moeder natuur. 

    Je ziet duidelijk de gelaagdheid van het gesteente, het is allemaal sediment  onder druk opgebouwd, het sediment is veroorzaakt door een enorme rivier die hier miljoenen jaren geleden  bezinksel achter liet, je kijkt terug in de tijd.  Natuurlijk zit het vol met fossielen. Zo lang is dit al bezig, fascinerend!

    Na koffie met stokbrood verder.  Ik manoeuvreer mij als enige zwaar bepakte fietser tussen bussen auto’s en de daaruit uitstromende zwermen toeristen door.  Ik word gespot  met verschillende blikken,  ongeloof bewondering en een enkeling kijkt mij aan met iets van: ‘je bent niet goed wijs’, misschien heeft ie wel gelijk. 

    Ik kom langs een mooie baai twee stadjes en ineens zit ik in een verlaten streek met hier en daar een boerderij. Deze desolate verlatenheid noopt de bewoners blijkbaar om steeds grotere valse honden te houden die mij honderden meters van tevoren niet verwelkomen maar waarschuwen zelfs bedreigen en als het tegenzit zitten ze niet vast maar komen ze schuimbekkend hysterisch blaffend op je af gesprint.  Niet fijn. Geef mij Judy maar.  Op een gegeven moment voelde ik mij genoodzaakt om een lange dikke tak te bewerken en overlangs op mijn stuur te leggen, wil mij toch kunnen verdedigen. 

    De route wordt lastiger op de kaart te volgen, sta aan de kant  steeds vaker de kaart te bestuderen. Een enkele keer raadpleeg ik  Google maps of mijn Ierse kaart in navigatie. Dat werkt helaas ook niet altijd verhelderend. 

    Ik passeer een grotere weg waar op de hoek een cafeetje is, aan de bar koffie besteld, er was WiFi, goed zelfs, heb daar zelfs even met Elgar en Claudia in Zwitserland geskyped, ook fascinerend, dat dit allemaal kan.  Ik wilde afrekenen maar de man zei tot mijn verbazing: “No, caf√© is for free for you, you need it for cycling”. Met een brede glimlach, wat aardig zeg. 

    Ik weer blij verder, uren lang, maar route aanwijzingen zoals: ‘Na een gehucht 4,2 km na het hoogste punt links af’, werken bij mij slecht.  Ik heb het gehucht niet gezien, weet niet precies wanneer dat hoogste punt er nou eigenlijk was, mijn km teller werkt niet goed en ben door deze mix van onzekerheden dus na  een kilometers lange afdaling, heerlijk overigens, helemaal verkeerd uitgekomen. Soms weet je dat er iets niet klopt en toch rijd je verder want het gaat zo lekker.  Ik kwam bij een heel klein dorpje met een benzinestation en winkeltje. Op een bank heb ik in de zon mijn kaarten bestudeerd, in plaats van naar het zuiden ben ik veel meer oostelijk uitgekomen, vlak bij de stad Ennis, 10 km, Ik besluit  daar maar heen te gaan want corrigeren zou mij ergens in een verlaten streek  zonder campings B&B en winkels brengen. 

    Ennis, ook een leuke stad al  ligt ie niet op de route.  Heb een B&B gevonden, warempel ook Nedernanders hier. Zondag  kijk ik wel hoe ik verder ga. 



    Experiment. Vrijdag 24 juli 2015. 
    24 juli 2015, 17:08
    Filed under: 2015 Ierland

    Vorige avond had ik al een klein stukje langs de kliffen om hoog gefietst.  De kliffen van Moher. Terug fietsend  filmde ik een klein stukje afdalend. Maar dat werd toch wat link met √©√©n hand sturen en remmen,  toen bedacht ik  het volgende, ik heb voldoende tie-wraps  bij mij, ik kan mijn Iphone uitstekend vastknopen aan mijn stuurtas klem, die tas zit er nu niet op.  Dat doe ik dan  vroeg in de morgen, dan is er mooi licht en is het vast rustig op de weg.  Zo gezegd zo gedaan,  half zeven in de ochtend fiets ik weer naar boven.  Het is prachtig weer, de wereld is van mij.  Dan wordt mijn aandacht getrokken door een smal voetpaadje. Dat probeer ik eerst eens.  Allerlei waarschuwingsborden met van de klif stortende zwarte mannetjes moeten  je ervan overtuigen dat het gevaarlijk is op de klifrand te  staan of anderszins van het padje te gaan.  Het is echt prachtig, ik val in herhaling, dat weet ik, maar dit is uniek, misschien is een volgende  vakantie een wandeling langs de kliffen wel een optie.  Tussen de koeien zie ik hazen, ze zien mij en komen  helemaal omhoog,  als ik dichtbij kom kiezen ze het spreekwoordelijke eigen soortnaam pad. Dat blijft gaaf om te zien want de acceleratie en het bochtenwerk is spectaculair.  De koeien blijven sto√Įcijns melk maken.  Na een uurtje keer ik terug en voer mijn plan met de iPhone uit.  Alles lukt en ik film tot dat ik bij de tent aan kom, ik nieuwsgierig kijken,  tot mijn verrassing ziet het er heel vreemd uit. Het beeld is verwrongen en lijkt alsof er ruitenwissers voor  langs gaan, het kunnen mijn kabels zijn maar ik denk eerder iets door de  trillingen.  Het is niet goed  genoeg en ik wis het geheel.  Mijn iPhone raakt vol. 

      
    De fiets familie komt afscheid nemen.   Ik blijf nog  een dagje hier hangen, het is hier  te mooi. 

      
    Na een opfrissende douche liep ik terug naar mijn veldje en toen  zag ik haar staan. Een paar tenten verder.  Had haar nog niet eerder gezien. Ze keek mij recht in mijn ogen, bijna brutaal en ik keek  net zo vrijpostig terug, maar dat triggerde iets. Er flonkerde iets in haar bruine ogen en langzaam kwam ze naar mij toe.  Een echte brunette en haar bruine haar golfde in in de wind. Ze had een slank afgetraind lijf en naderde mij steeds sneller. Ik was heel benieuwd wat er nu gebeuren ging, want je weet het nooit.  Maar toen  werd het mij toch duidelijk, ze wilde gewoon met mij spelen. In haar bek had ze een soort frisbee en ze daagde mij uit die weg te gooien.  Dat deed ik en ze flitste er achter aan. Judy heet ze en blijft mij steeds vragen om te spelen, leuk hoor zo een lief beest.  Maar op laatst breng ik de frisbee toch naar  haar eigenaar, Judy vind dat duidelijk niet leuk.  

      
    Verder is deze dag gevuld met relaxen en langzaam aan het aflopen.  Een pizza bij een vrolijke druk bakkertje en dan is het laat. 



    Donderdag 23 juli 2015
    24 juli 2015, 17:07
    Filed under: 2015 Ierland

    Vroeg opstaan is geen probleem.  Spullen bij elkaar geharkt op de fiets gehangen, het is allemaal zo gebeurd en drie km verder is de haven.  Wat later dan aangekondigd kwam de boot, een stukje kleiner dan die van de heenreis. Maar de fiets kon mee, tijdens het inladen kwamen  er vier andere fietsers aan, bepakt zoals ik en verdomd ze spreken Hollands.  In de boot gekomen zitten we naast elkaar en een  gesprek komt snel op gang.  De wereld is klein h√©,  ja toch… ze wonen vlak bij mij in Den Haag, zij  heeft een beroep  dat vele raakvlakken heeft met mijn baan bij justitie, hij komt uit Almelo, vlak bij waar ik vroeger ook gewoond heb en dan nog, zijn vader is daar tandarts en ik heb indertijd, als tandtechnicus honderden kronen en bruggen voor die man gemaakt, ik herinner mij  zijn naam en het soort werk heel goed. Hoeveel toevallige connecties kunnen  er in √©√©n ontmoeting zitten.  Een zoon van 17 en een dochter van 19,  een doorgewinterde fiets familie  want ze vakantie fiets reizen  samen al meer dan tien jaar over de hele wereld. IJsland staat op hun lijst en is met een paar plaatsen gestegen na mijn enthousiaste verhalen  daarover.   De boot vaart langs de twee andere eilanden en de uitzichten zijn steeds prachtig, hoge kliffen markeren de grenzen tussen land en oceaan. 

      
     De luchten zijn zo helder hier, met zoveel  kleuren in zoveel schakeringen.  Ik blijf maar  foto’s  en films  maken om dat vast te leggen om er steeds weernaar te kunnen kijken.  Dat wil je vasthouden. 

    Uiteindelijk meert  de boot aan in de haven van Doolin.  Een heel klein plaatsje.  Ik kies er voor om op de eerste  camping te gaan staan, zij, die fiets familie fietsen door naar een tweede camping verderop.  

    Het is  een  mooie camping, nieuw en  met uitstekende voorzieningen.  Later die middag fiets ik het dorpje door en zie die andere camping, nou dat leek mij niet zo bijzonder, dat heeft die familie ook gevonden, want later in de middag kwam ik ze op mijn eigen stek weer tegen.  Een afspraak gemaakt voor s’avonds. Dat resulteerde in een buitengewoon leuke avond, met heel  veel wederzijdse interesses  uitwisseling van verhalen en enorm veel humor.  Koffie en wijn maakte het  allemaal compleet. 

      
    Eva en Wiebe op de muur in de avond zon! 

     
    Wiebe was op een gegeven moment weg, oh zei de vader hij heeft als hobby koeien fluisteraar.  “H√©” dacht ik.  Maar verdomd, ik ging staan en keek over een ruim een meter hoge stenen muur en daar stond hij,  100 meter verder op omgeven door wel 10 koeien die allemaal veel aandacht voor hem hadden. Zag er apart uit, zijn moeder riep hem en hij maakte aanstalten om te komen, om mij gedag te zeggen.  Maar toen hij halverwege  was bleek er √©√©n koe, toch  Stier  te zijn die achter hem aan kwam en in de aanval ging,  iedereen schreeuwde gelijk naar hem:; “Pas op!!!!! achter je”, hij draaide zich bliksemsnel om en de Stier staakte zijn aanvals sprint maar bleef met gebogen kop staan, brieste  en zijn hoeven schraapten beurtelings over de grond om grip te vinden  voor de volgende sprint.  Wiebe bleef  moedig en niet geschrokken stokstijf staan. Ik vraag mij af of hij goed gezien heeft hoe die Stier hem benaderd had.   Bij mij steeg de adrenaline tot grote hoogte en ik stond klaar om over de muur te klauteren om  die  Stier  af te leiden.  Zijn vader ook.  Maar heel langzaam schuifelde hij naar achter en kwam veilig bij de muur en de Stier had het nakijken en dat deed ie ook. Het beest was volgens mij gewoon jaloers op alle aandacht die zijn koeien aan Wiebe gegeven hadden. 

      
      
    After party



    Woensdag 22 juli 2015. 
    24 juli 2015, 15:33
    Filed under: 2015 Ierland

    22 juli, zus Ellen jarig, ff bellen, maar helaas niet thuis. Lekker weer om relaxed te doen, lezen, kaarten bestuderen en  de omgeving in prenten, want die is groots.
    In de middag werd het tijd voor wat beweging.  Fiets zonder bagage, heerlijk is dat, nu naar het oosten van het eiland gefietst, je komt langs ru√Įnes, huizen en kleine paleisjes. Blauwe baaien witte strandjes wat wil je nog meer.  
    Mijn plan weer aanpassend besloot ik de volgende dag de twee andere eilanden toch niet te gaan bezoeken, maar in een keer door te varen naar Doolin. Ik heb dit eiland goed gezien en de andere twee zijn kleiner en niet heel anders vermoed ik. 

    Dan fiets ik donderdag of vrijdag weer naar het zuiden, ik hoop Cork eind deze werk  nog te halen  en vandaar de bus of trein naar Dublin te nemen. Dan heb ik bijna twee derde van de route gedaan. Vier weken was voor mij  te kort als je zo nu en dan ook wil relaxen en extra dingen zien en doen.  Ik wist dit van te voren al. 
    Even bij de tourist info geinformeerd of dit kon en dat was zo.

    Later in hetzelfde restaurant als gisteren gegeten, ik werd al herkend en er werd ge√Įnteresseerd gevraagd wat ik gedaan had deze dag. In het restaurant gegeten.
    Weer live muziek, een echte noorman ditmaal, geen Ier, groot, bonkig met lange blonde haren samenvallend in een lange paardestaart. Met een gitaar en een kleinere soort van gitaar, weet geen naam speelde hij en begeleidde dat met een stem die eigenlijk helemaal geen versterking nodig had. Tegen  tienen vond ik het welletjes. 



    Boottocht. Dinsdag 21 juli 2015. 
    22 juli 2015, 21:44
    Filed under: 2015 Ierland

    Dit wordt een lang verhaal!
    Om zes uur klaar wakker zijnde ben ik maar gaan opbreken. 01:00 PM gaat de boot. Liever een uur te vroeg dan een minuut te laat.

    Ahh harde tegenwind en regen. Maar wel een prachtige weg vlak langs de oceaan dat maakt een boel goed. De oceaan neemt de kleur aan van de lucht, grauw groen met witte golftoppen vandaag, de lucht neemt een hoop water aan van de oceaan, zo houden we evenwicht.

      
    Rond 10:30 was ik in de haven en er lag een Ferry klaar om te vertrekken en zonder probleem kon ik dus gelijk mee, nice.
    De boot ging met een noodgang over de oceaan, er waren golven en een paar mensen die wit werden. Ik blijf buiten en beweeg met de boot mee, ondertussen heb ik daar redelijk wat ervaring mee, al biedt dat geen garantie. 

     Aangekomen op het eiland werd het prachtig weer, warm en zonnig.

    Even geori√ęnteerd en toen naar D√ļn Aonghasa gefietst een eeuwenoude ru√Įne van een klooster. Het laatste deel moet je een half uur wandelen en klimmen. Het ligt op het meest westelijk deel van het eiland, aan de rand van een honderd meter hoge klif. Daar zijn geen relingen, er zijn al meerdere toeristen naar beneden gekletterd omdat ze onvoorzichtig waren of door een windvlaag werden getroffen.   

     Nou heb ik normaal geen hoogtevrees maar hier werd ik wel h√©√©l voorzichtig. De oceaan was nu prachtig blauw. De klif rand is vlak en glad dus je kan er mooi gaan liggen en naar de rand toe tijgeren. Geweldig, werkelijk onwaarschijnlijk mooi, onder je zie je de oceaan zich wit kolkend op de rotsen storten. Ik bleef filmen en foto‚Äôs maken.

    Het werd einde van de middag tijd om een B&B te gaan zoeken, maar dat werd lastig, vol of een veel te hoge prijs. Tot ik hoorde dat er een camping was, na veel zoeken en vragen gevonden. Buiten het dorpje en niet aangeven, alleen een weiland met stenen wallen, zoals overal, met een klein toilet gebouw. Koud water geen douches. Hmm.

    Ik zag dat het de Camping was omdat er een klein tentje stond. Ik uitpakken en opzetten, tot ik ‚Äė Hello‚Äô vlak achter mij hoor, uit het niets verschenen stond er een grote kerel die zich direct Mark noemde. Een soort beheerder. Ik raak met hem aan de praat en ja hoor een heel levensverhaal.

    Hij was half Dutch, zijn moeder een Rotterdamse die aan het eind van de oorlog zo onder de indruk was, bijna doodgaand van de honger, van de droppings van voedsel, dat zij zich voorgenomen had naar Engeland te gaan, verpleegster te worden en daarmee haar dankbaarheid te bewijzen. Ze trouwde een piloot, Mark werd geboren en werd ook piloot, toen is er wat gebeurd(?) en hij, Mark, woont nu hier in een caravan heeft niets, alleen die caravan die hij van de landeigenaar gratis mag bewonen als hij de camping zaken doet, hij vist op zee zijn eigen voedsel bij elkaar verbouwt zijn groenten, dat kan het hele jaar door want echt koud wordt het er nooit. Hij stond dit met zoveel enthousiasme te vertellen dat ik, beetje verleidelijk dat soort levenswijzen, al plannen stond te maken dat ook te doen. Als je ziet hoe mooi het hier is dan begrijp je dat. Ik moest 7,50 betalen en als ik wat nodig had, opladen of zo, er was geen stroom, dan moest ik maar langs komen. Hij verdween. Ik maak het kampement af en bedacht dat het handig was, als ik mijn accu bij hem afgaf, dan kon die opgeladen worden. Ik loop naar zijn caravans hoger en verscholen tussen stenen wallen en hoog gras, ik doe een hek open en ik zie me een rotzooi, de caravan verkeerde in dieptrieste vervallen staat, overal lag mest, kapotte gordijntjes, vies. Ik verbaasde mij, want Mark zag er verder keurig uit. Boeiend hoor al die mensen die ik hier ontmoet. Toch was ik ineens weer heel content met mijn flatje. Mark was niet thuis. Ik weer naar het dorp.

    Eerst wat geshopt bij de Spar. Die zie je hier overal. Daarna een pub/restaurant gezocht en gevonden. Ik mocht eten aan de bar, want dan kon ik mijn spullen elektrisch opladen. Soep van de dag en Irish stew, dat was goed te eten. Toen arriveerde mijn enige kampeergenoot, een Zuid Duitser Klaud genaamd, hij zette zich naast mij en we gingen aan het bier. Een Duitser die Engels praat ook leuk hoor, maar op een geven moment zei ik dat hij wel Duits kon praten, dat versta ik wel, is ook beter voor mij gezien mijn zoon Elgar die nu in Zwitserland woont.

    Inmiddels nam vlak naast mij op het podium een drietal jonge jongens plaats, drie broers die de tent muzikaal zouden opluisteren. Zij begonnen te spelen, echt Ierse traditionele songs met veel verschillende instrumenten.

    Ik vond heel leuk, die jongens gingen er helemaal voor.

    Op een gegeven moment stoot Klaud mij aan: Kuk mal links, sagte er. Stond er vlak naast mij een enorme camera met een man erachter en een vrouw die een grote microfoon en verlichting bediende. Een van de broers kondigde aan dat er opnames zouden zijn van de Ierse televisie en dat ze alle nummers twee keer zouden spelen. En ik zit precies in beeld, op de hoek van de bar. Ha ha. Over twee weken wordt het uitgezonden, ga proberen te achterhalen of ik dat kan zien. Na nog een bier en nog een en nog een, raak de tel kwijt, werd het tijd om naar huis, de tent , te fietsen. Door het pikkedonker met allebei defecte verlichting, kwam ik toen pas achter, toch de weg terug gevonden.

    Einde van een zeer enerverende topdag.  

    Ik voeg later thuis meer foto’s en video toe. Ik heb echt hele mooie stukjes. Maar Je wilt niet weten hoe moeizaam dat gaat zo nu en dan. WordPress is bepaald niet bugvrij.  Grrrrrr …..!!



    Plandag. Maandag 20 juli 2015. 
    22 juli 2015, 20:02
    Filed under: 2015 Ierland

    Wakker wordend bedacht ik mij dat het tijd werd om verder te gaan. Ik had Galway wel gezien en wil
    nog veel andere stukken Ierland zien en ik ben al in de derde week van mijn vakantie. Weer naar Galway naar de toeristeninfo. Ik ga naar de eilanden, Aran eilanden, er zijn er drie van, de eerste en grootste is Inishmore, daar begin ik. Wederom uitgebreide service en ik weet dat ik dinsdag vroeg op moet om eerst naar de havenplaats Ros an Mihl te fietsen, dat is 40 km verder westwaarts. Het is alweer minder weer. Na wat rond slenteren ben ik terug gegaan en heb lui gelezen en routes bekeken. Gusy was weg. Geen tent geen fietsje.



    SkyWhale. Zondag 19 juli 2015. 
    22 juli 2015, 18:41
    Filed under: 2015 Ierland

    Naar het centrum gegaan waar het festival weer bruiste van straattheater muziek tot allerlei andere vormen van art exposities.  Lekker weer maakte het extra bijzonder.

    Diverse korte filmpjes gemaakt, die zal ik later toevoegen. (op mijn FaceBook staan ze eerder)

       
        
    Green Wheels?

     Lood om oud ijzer. 

    Oke , de ontknoping van de quiz, wat was nu dat vreemde vliegende voorwerp?

    Op kilometers afstand van het centrum zichtbaar hing er een gigantische wezen in de lucht.

      

    Ge√Įnspireerd door evolutie paden heeft  Patricia Piccinini bedacht hoe het zou zijn als walvissen die lang geleden als landdieren weer de zee zijn inge√ęvolueerd, de lucht als nieuwe habitat hadden gekozen.

    Hiervoor heeft ze de SkyWhale laten evolueren, het grootste wezen ooit en ze heeft die ook in het echt gebouwd als een gigantische luchtballon. Het was echt spectaculair ik heb er vlak bij gestaan. Het gevaarte ging de hele dag met passagier een paar 100 meter de lucht in en weer terug, ze ( toch vrouwelijke, denk ik …) whale was met grote touwen aan de grond geketend stel je voor dat ze er vandoor zou gaan.

    Het werd avond en het monster koelde af en moest uit de lucht gehaald worden.

    Wat er toen gebeurde was zo leuk en bijzonder dat ik het helemaal opgenomen heb.

    Kijk op mijn Facebook pagina, daar lukt het uploaden van video veel beter.

    Na dit spectaculaire evenement ben ik op goed geluk een pub ingelopen en vond direct aansluiting bij een stel, hele leuke spontane gesprekken gehad en later live muziek. Een heerlijke sfeer. Jammer dat ik met de laatste bus terug moest want ik had er veel langer willen blijven. Op de camping trof ik Gusy in mindere florissante toestand aan haar spullen waren nat en ze was ziek, verkeerde vis gegeten dacht ze. Ik heb haar Imodium gegeven, ik heb dat elke vakantie bij mij maar nog nooit hoeven gebruiken, gelukkig. Maar ze ging eerst de bijsluiter aandachtig lezen, we kwamen in gesprek over medicijnen en ze noemde in een adem een hele reeks antidepressiva op, waaronder hele foute, ik denk dat ze een medische achtergrond en opleiding heeft. Ze is die nacht in de houten keet gebleven.



    Weer regen weer. Zaterdag 18 juli 2015. 
    20 juli 2015, 12:11
    Filed under: 2015 Ierland

    Tja Ierland, je moet een beetje mazzel hebben met het klimaat.  Zeeklimaat heeft hier veel meer betekenis dan in Nederland.  Je begrijpt het  al, het water daalde gestaag neder en wel den ganzen dag.  De camping waar ik nu sta is klein met een aparte hoek voor tentjes.  Er zijn maar een drietal tenten, voorzieningen zijn niet  al te jofel. Vlak bij staat een houten keetje waar je kan zitten, schuilen en de WiFi gebruiken die hier wel uitstekend is.  Daar maak ik dankbaar  gebruik  van. 

      
    Deze zaterdag ben ik alleen maar bezig geweest mijzelf en mijn spullen droog te houden, je moet echt bij alles wat je doet bedenken of het handiger kan en er nergens water in komt. In een natte of klamme tent is het erg slecht toeven. 

    Dus er valt niet zo  heel veel te vertellen behalve dan over Gusy, een Ierse vrouw, iets jonger dan ik, die ook in die houten keet was,  we raakten aan de praat,  ik vond haar leuk, grote bos  zwart hier en daar beetje grijzend haar, twee pientere donkere ogen, slank postuur en heel makkelijk aan het lachen te krijgen.  De hele dag door kwam ik haar  tegen. Ik zag haar tent, dat was echt een heel klein tentje met drie lijntjes en haringen die dit predikaat niet verdienden maar eerder lolliestokjes,  want ze waren te rond, te kort,  verbogen en kortom ondeugdelijk.  In de middag zag ik dat haar tentje door de wind steeds op een andere plek stond. Ik kwam in de hut en zij was daar, “Gusy, your tent is drifting” zei ik ze lachte het weg, maar ging de tent op een andere plek zetten. Ze boodt mij een soort Sushi aan, ik twijfelde eerst maar vond het zo aardig dat ik het aannam. Het was lekker. Ondertussen keuvelden we over van alles werd het wat persoonlijker en overal had ze direct een lang goed verhaal op wat hout sneed om het zo maar te zeggen. Zonder meer zeer ontwikkelt en pienter, maar langzamerhand kreeg ik steeds meer tussendoor te horen, zo had ze geen huis, geen werk, al jaren niet, ze was al haar ID papieren pas (?) kwijt geraakt. Maar ze bleef lachen, al zat er duidelijk verdriet onder.  Zij raakte mij.  Hoe zij dan hier verbleef op een kinderfietsje en met dat tentje is mij onduidelijk gebleven, je kan niet overal naar vragen.   

    Franse familie op de fiets, met de lange magere man leuke gesprekken gehad, zij gaan een jaar over de wereld fietsen met twee kinderen van 9 en 11. Zij maken hun droom waar. 

    In de middag met de bus naar Sligo gegaan. Regenjas aan en gewoon gaan. Die Ieren zijn deze regen zo gewend die laten zich daar niet door thuis houden, in de stad was dan ook van alles aan de gang.  Maar ik had er niet zo veel aardigheid in en ben vrij snel weer terug gegaan en deze dag was klaar.  Morgen meer geluk? 

    Ik geef vast een voor proefje van wat ik morgen  ga zien!!  Zie de foto en gebruik je fantasie die een gok wie het eerst get goede antwoord geeft heb ik een  kleine verrassing  voor. 

     



    Bus naar Galway. Vrijdag 17 juli 2015. 
    18 juli 2015, 22:36
    Filed under: 2015 Ierland

    Op weg naar Sligo. Het busstation zoals mij de dag ervoor allemaal goed uitgelegd was.  Het is vroeg, het gat in mijn nachtrust is voelbaar.  Daar aangekomen is er een groot busstation gezellig ingericht, ik was ruim een uur te vroeg het was rustig en weer was er zo een Ierse lady achter het loket die in haar dienstverlening heel ver ging, ik kreeg tips om langs te gaan, adviezen over het festival en zei ze, als u daar even in de hal koffie gaat drinken breng ik u het een en ander.  Ja hoor een kwartier later kwam ze met een hand vol uitgeprinte informatie, speciaal geselecteerde tekst, weer was ik onder de indruk van zoveel aardigheid. 

      
     Ziehier :  van mij een pluim !

    Busreis verliep prima , fiets onderin, genoeg ruimte. Duurde twee uur dus tijd om bij te slapen en of  rustig naar buiten kijken. 

    Galway is een grote gezellige stad. Direct na aankomst zag ik al activiteiten die met het festival te maken hadden. 

      
    Onderweg ook de lepelman gezien, iemand die met lepels heel aardige geluiden weet te maken, mijn buurvrouw Riet had al eens opgemerkt dat dit apart is. 

     
    Hij zat er als een zwerver bij,  de muziek was heel ritmisch. 

    Camping zat weer ver buiten de stad, jammer. Er stond nog steeds een keiharde tegenwind.  Maar uiteindelijk een mooi plekje uit die wind kunnen vinden. 

    In de middag ben ik met de bus weer terug gegaan en wederom heerlijk rond geslenterd en vele  artiesten bezig gezien kleur en vorm te geven aan dit festival. 

    S’avonds laat terug en tot de volgende morgen 09:00 geslapen wat bijna een zeldzaamheid is. 

      
      
    125 Euro? Als ik niet met de fiets was had ik het gekocht. 



    Storm in Sligo. Donderdag 16 juli 2015. 
    17 juli 2015, 23:54
    Filed under: 2015 Ierland

    Toen ik mijn hoofd door het kruip gat,  wat de in- en uit- gang van mijn trekkerstentje moet zijn, stak zag ik dat vele mede kampeerders aan het opbreken waren. Kennelijk was ik niet vroeg wakker.  Bij navraag hoorde ik dat de weerberichten  slecht waren, storm en regen. Nou ik was niet van plan mij daardoor te laten verjagen. Ik heb wel even goed het terrein bekeken, ik stond een beetje in een laag deel, als er veel regen komt zou ik wel eens kunnen vollopen. Dat nooit!  Dus, ik heb het al eens eerder gedaan, haringen eruit, alles blijft overeind staan en ik trek aan mijn gamma onderzeiltje de hele tent met inhoud en al naar een hogere plek, nog geen 10 minuten later  stond mijn tent als een fort, fier op een heuvel van alle water gevaren gevrijwaard. 

     Mijn fier fort

    Ik ben daarna met de bus naar Sligo gegaan, heb daar relaxed rond gewandeld, wat geshopt. Werd enorm goed geholpen bij het toeristen bureau door een alleraardigste jonge dame die mij steeds enthousiaster allerlei goede reistips  gaf, direct telefoneerde over  treinen en bussen of de fiets mee kon, ze nam alle tijd voor mij terwijl achter mij langzaam een verzameling wachtenden groeide. Later terug gekomen op de camping stond er een grote gezinstent met auto pal naast mijn kleine tentje. Het beeld van een fier fort verbleekte een beetje.  De ervoor zittende eigenaar stond, toen hij mij als buurman spotte, smilend op en na het ‘how are you’ werd mij direct verklaard dat  hij ‘ergens’  begonnen was met het opzetten van zijn tent en toen wel, sorry, erg dicht bij mij uitgekomen was.  Nou ja,  vooruit dan maar, als ik voor mijn tentje zit dan zie ik ze  niet, horen wel, want hun twee koters van + – 10 vermaakten zich prima, dat is ook goed. 

    Ik ging naar de WiFi ruimte, equipment opladen en online een beetje bijblijven.  Toen ik veel later weer in het schemerdonker, het woei en regende inmiddels behoorlijk terugkeerde was ik door de aanblik verbijsterd, op echt waar, nog geen 70 cm van waar ik met mijn hoofd lig te slapen of wakker te zijn, stond dreigend het grote zwarte glibberige rubberen linker achterwiel van de buurman zijn 4wheel drive.  Hij had hem als beschutting voor zijn tent gezet. Mijn tent viel in het niet bij dit monster en ik zag de krantenkoppen al voor mij:  “Man reed achteruit….”.   Dit kon echt niet. Ik ging naar de voorkant, ze waren bezig met hun kinderen die niet konden slapen door al de herrie.  Ik sprak ze aan, er werd op ooghoogte een rits geopend en een warme walm lucht verrijkt met de geur van whiskey stroomde naar buiten en de buurman stak  zijn krullenbol met een beslagen bril erop naar buiten gevolgd door een  “hey how are you?” , “Very fine,” antwoordde ik  “but..” en toen vroeg ik hem om, als hij vannacht of morgen vroeg weg zou rijden, hij niet eerst even achteruit zou rijden “because then I’ll be dead”  lichtte ik fijntjes toe. De buurman vond het wel grappig blijkbaar en lachte dus, het gat werd groter geritst en daar verscheen ook het hoofd van zijn vrouw , het leek wel een bevalling.  “Shall we remove the car?” Vroeg ze met een heerlijk Iers accent.  Dat hoefde niet zei ik maar drukte hen nogmaals indringend op het hart om de achteruit vooral niet eerst te gebruiken, “because I have children too!” om nog een sterk hen aansprekend argument aan te voeren.   De man nam het gesprek weer over en begon over de storm en aankomende regen en dat ie nog een fles whiskey voor deze avond had en grapte er aan toe dat hij die overigens met niemand zou delen. Dit bracht mij weer in ernstige vertwijfeling, √≥f hij was vergeten dat hij die fles zelf al aangebroken had, niet onmogelijk gezien de lucht en zijn toestand, √≥f hij drinkt gewoonlijk op een avond meer dan een fles whiskey. Het vertrouwen in de belofte niet achteruit te rijden werd er niet groter op. Ik nam afscheid en ging mijn kleine pseudo fortje in. 

    Nou van slapen is niets terecht gekomen,  maar dan vooral door de wind, mijn tentje werd plat geblazen, met mij er in. Rond vier uur, midden in de nacht, was ik het zat,  heb alles bij elkaar gepakt en op de fiets gedaan en ben in een aparte ruimte gaan zitten,  wachten op de ochtend, fietsen naar Sligo en dan met de bus naar Galway, dat leek mij wel een goed plan. Gniffelend om het gezicht van die buurman als ie ziet dat er een lege plek is naast z’n 4Wheel drive. 



    Schaapje op hol en kaart lezen. Woensdag 15 juli 2015. 
    15 juli 2015, 22:41
    Filed under: 2015 Ierland

     Vond het bijna jammer de camping te verlaten, zo een mooie plek. Maar ik wil toch verder naar Sligo. 
    Route volgt de hoger gelegen weggetjes aan de berghellingen. Ze zijn heel rustig. Ik ben nog niet √©√©n vakantie fietser zoals ik tegengekomen.  Ik word heel veel aangesproken door jong en oud en ik zie in auto’ s regelmatig vingers naar mij opgestoken worden, nee niet zoals in Nederland, nee de duim! Ze vinden het tof dat je dit doet en laten dat graag zien.  Dit volk bekommert zich om anderen.      

     Hele oude met mos begroeide paaltjes

    Er wordt veel naar de bagage gekeken het lijkt ook wel vrachtvervoer. Onderweg film ik zo nu en dan, hier gebeurde iets heel grappigs.   
     
    Vandaag moest ik nogal wat km vreten, op de route kaart staan aanwijzingen. Ik interpreteerde, door vermoeidheid een afslag verkeerd (te vroeg ) en kreeg op het laatste stukje een vijftal, terwijl ik dacht dat het vlak zou zijn,  hele steile klims voor mijn kiezen. Eerst foeterde ik op Paul Benjaminse. Later zag ik pas in dat het echt eigen schuld dikke bult, hoge bult in dit geval was. Het werd ook nog eens 15 km langer. Met mijn tong op de trappers kwam ik  op de camping aan. 
    Nu sta ik aan de Atlantische oceaan. De verte is mooi, de camping niet.  Ik weet nu nog niet wat ik zal doen.  Hier blijven en later de bus nemen. Of toch snel verder fietsen? Dat wordt een heel gepuzzel. 

      

      

      

       
      Op verzoek van Wil  de Tent
       


      
    Sterke gevoelens roept dit beeld op,  vrouwen wachten soms vergeefs op hun mannen op zee. 



    Stenen tijdperk. Dinsdag 14 juli 2015. 
    14 juli 2015, 18:28
    Filed under: 2015 Ierland

    Wakker worden door gefluit van vogels.  Lekker uitslapen.  Buiten alweer mooi weer, mazelaar ben ik.   Er zijn hele mooie heldere luchten hier.  

     

    Bij de toeristische info kreeg ik een tip en koffie met cake. Een park met prehistorische monumenten, wel ergens hoog boven.   Nou, nu eens  zonder bagage kijken hoe dat gaat. 250 meter stijgen, eitje.    

        
        
        
      Wat onze voorouders 4500 jaar geleden al konden sjouwen en bouwen. Prachtig. 

      

     



    Optocht. ¬†Maandag 13 juli 2015
    13 juli 2015, 19:36
    Filed under: 2015 Ierland

      Laatste ontbijt in Enniskinnen

    Vroeger, toen ik nog een klein ventje was, vanaf zeven of  zoiets waren er in de wijk bij ons regelmatig optochten,  majorette voorop en dan kwam de rest, blazers, triangels, vond ik altijd wat zielig,  ik ging voor de grote trommels, liefst die aller aller grootste, ik vond het geweldig, wist niet hoe snel ik mijn fietsje moest pakken om erachter aan te gaan.  Dat gevoel beleefde ik vandaag weer. Onderweg naar een winkeltje, om wat voor onderweg in te slaan werd ik door een agent tegengehouden. Begreep even niet wat er aan de hand was.  Toen  ineens ja  zeg een enorme optocht van rechts.  Nou mijn fietsje hoefde ik niet meer te halen.  Ik heb wel eens begrepen dat er meer aan dit soort optochten kleeft, ik bedoel dan dat partijen elkaar woest maakten door precies daar te willen paraderen  wat voor de andere partij gevoelig lag,  wat nogal eens schermutselingen teweeg bracht.  Nu niets van dien aard, gewoon een feestje. 

       
        
     Mijn tocht weer vervolgt en het doel Sligo maar ik wist dat het niet realistisch was, 85 km.  Maar hup geef die  spieren er maar weer van langs.  Heb een prachtige beklimming gehad met uitzichten alsof ik weer in Zwitserland was. 

       
        
     Sligo onhaalbaar blijkend koos ik voor een camping, bij Belcoo  jawel en een mooie. Ik sta pal aan een meertje.  Heerlijke plek misschien blijf ik hier ook wat langer. 

       
       



    Zadel breuk. Zondag 12 juli 2015. 
    12 juli 2015, 20:33
    Filed under: 2015 Ierland

    Zondag rustdag, wat een oude fijne traditie.  Het Ierse ontbijt staat weer stevig en ik kan er tot ver in de middag mee uit rusten.

    Ben toch even een stukkie de stad Enniskillen in gegaan. Ook hier heel druk, begreep later pas waarom.  Brede wegen met snel voort varend verkeer. Ik vond een klein centrum en heb daar even rond gekeken. 

      
    Contrast. 

    Toen  ik mijn stalen ehhh alluminium ros weer besteeg voelde ik iets raars aan het zadel, iets teveel beweging naar links, ik stijg af heb een vermoeden en speur onder het zadel, ja hoor, dr Harry constateert ‘buisbreuk’ ,  het zadel wordt gedragen door twee gebogen holle buisjes die het mogelijk maken het zadel in standen in te stellen. Een was dwars doormidden. Hmmmm.  Geluk dat ik dit nu heb en niet morgen ergens halverwege.  Ik ben gaan rondlopen en warempel een paar honderd meter verder zat een fietsenmaker, gesloten.  Moet  ik morgen maar op bezoek.  Ik ging weer terug, voorzichtig zittend en onderweg blijf ik bedenken hoe  ik dit zelf kan oplossen.  Bij de B&B aangekomen wist ik het.  Ik ging aan het werk en heb het onmogelijke voor elkaar gekregen.  Zadel uit elkaar gehaald en een reserve spaak in drie stukken geknipt, twee stukken pasten met enig gewring  precies in die buisjes. Alles weer in elkaar gezet en ik denk dat het steviger is dan ooit, die spaken zijn taai buigzaam en zullen niet afbreken. Voorlopig een nieuw zadel uitgespaard  

      In mijn hand de rest van de spaak en ik wijs naar het breukvlak dat inmiddels weer stevig aan elkaar zit. 

    Verderop hoorde ik in een kleine supermarkt van een ouwe Ier dat er vandaag een belangrijke voetbal wedstrijd was en dat Enniskillen gewonnen had. Duizenden extra mensen.  

    Morgen ga ik richting Sligo. Daarna wordt het zoveel mogelijk kamperen. Ik vermoed dat ik dan niet zoveel tijd meer heb voor alles met Blog, Facebook, WhatsApp , Skype , Email , Wordfeud , Skypen en zelfs bellen gewoon en  via Viber. Het is allemaal gebruikt. Wat moet ik zonder IPhone?



    Hemelwater. Zaterdag 11 juli 2015.
    12 juli 2015, 11:00
    Filed under: 2015 Ierland

    Het ontbijt werd mij gisterenavond al gebracht door een leuke Ierse die op de deur klopte en mij met een schok uit een hazeslaapje haalde. Ik had geen idee en moest eerst mijn outfit regelen voor ik de deur kon openen, ze liep enigszins bedeesd, waarschijnlijk verschrikt door mijn slaperige uiterlijk, snel mijn kamer door en zette een compleet ontbijt afgedekt neer en een deel daarvan in de koelkast. Zo kan het ook blijkbaar.
    De nacht was gevuld met vele vreemde dromen, in vakanties droom ik echt meer en veel spannender, werkelijk de gekste en engste dingen …. die houd ik lekker voor mijzelf.

      
    Na het ontbijt snel opruimen fiets optuigen en wegwezen.  Ben altijd vroeg op pad, mijn grootste kracht is lang fietsen, niet snel.  Zo maak ik toch hele afstanden.  Ga richting Sligo, maar dat is te ver zal halverwege worden. 

    Het is minder weer, tot nu toe heb ik heel veel mazzel gehad. De wind waait uit de verkeerde hoek en is zo nu en dan vergezelt van regen. No problem, regenjas aan. Verder over route 92.  Er valt mij iets op, Ierland scoort hoog op de waardering van fietslanden, maar ik kom bijzonder weinig fietsers tegen, een paar racefietsers, nog geen 10 in vier dagen en nog geen een vakantie fietser zoals ik.  Dat verbaast mij echt. Ook de blikken van voorbijgangers die zich verbazen verbazen mij.  Kennelijk zien ze dat niet vaak. 

    Daarnaast moet ik eerlijk toegeven, dit stuk, deze dag is behoorlijk pittig,  eigenlijk ben je fietsend gezien  alleen maar aan het stijgen, want je stijgt een paar honderd meter, stukjes bloed steil en yeeh naar beneden en dan direct weer omhoog.  Dat vergt toch wel ook psychisch doorzettingsvermogen.  Goed….. hier ga ik het niet meer over hebben. 

      
    In de middag ging het hozen.  Dan komt het op je spullen aan. Ik heb een nieuwe stuurtas gekocht via internet. Abus, online fietsonderdelen kopen, online leek het wel wat, maar bij aflevering vond ik de afmetingen tegenvallen en ook de hele constructie. Nu blijkt ie ook zo lek als een mandje, via de ritssluitingen, kaarten zijn doorweekt. Ook de click verbinding is al stuk. Daar heb ik flink de pest over in en zal een negatieve review plaatsen. 

    Datzelfde geldt ook voor een km teller van ANWB Travel&Co. Niet kopen!! Zonde van het geld, werkt haperend, reset zich spontaan, bij ANWB kan je kaarten en kleren kopen, fiets accessoires beter niet. 

    Doorweekt kwam ik in Enniskillen aan. Een grote plaats en heb weer voor twee nachten een B&B gevonden, een hele mooie, oud en rustiek. Ik neem morgen,  zondag een dagje vrij. Even de spieren laten herstellen. 

       Nieuwsgierige dames!!

     Jawel, het route boekje, uit elkaar drogend op bed. 



    Zadelzit. Vrijdag 10 juli 2015.
    11 juli 2015, 21:56
    Filed under: 2015 Ierland

    Bij mijn vertrek kwam ik even aan de praat met een rode forse Ierse medewerkster van het B&B, na een tijdje begon zij zelf over de ‘problemen’ die Ierland gehad heeft, zij leek zich haast te verontschuldigen hiervoor. Dat heb ik al een keer eerder gemerkt, men schaamt zich voor alle gewelddadigheden die hier plaats gevonden hebben. 

    Mijn kantoorstoelzitkont is nog niet echt gewend aan een hele dag zalig zadel zitten. Mijn fysieke voorbereiding is in dat opzicht dit jaar ietwat tekort geschoten.
    De eerste halve km is het lijden. Daarna wordt het zadel weer van de bureaustoel onderscheiden en plooit zich alles naar het smalle oppervlak.
    Ik draag tegenwoordig een fietsbroek onder de korte of lange broek, de voordelen van een goed aansluitende fiets broek én de voordelen van heel veel broekzakken.

    De tocht van vandaag voerde weer langs riviertjes en alleen maar over heuvels en dalen, vlakke wegen zijn er weinig.
    Een boer op een tractor hield mij aan een heel gesprek volgde
    wou alles weten en vertelde dat hij in Zwolle had gewerkt en nog drie woorden nederlands wist.
    “Dag, tot ziens!” bewees hij dit direct mij vrolijk nawuivend.

    Op het eind van de dag kwam ik na een pittige laatste klim aan in Omagh. ik reed langs een B&B en een kwartierje later stond ik te douchen dat is zoooo lekker.
    Weer een fijne reisdag.



    Steil schakelen.  Donderdag 9 juli 2015. 
    10 juli 2015, 07:38
    Filed under: 2015 Ierland

    Tijdens een degelijk voedzaam Iers breakfast bestaande uit scrumbled eggs bacon and mushroom doordrenkt met een laagje vet,  wat smaakt dat, had ik een aardig gesprek met een Nederlandse bejaarde vrouw, die haar zoon bezocht die met een Ierse  vrouw getrouwd is. 84 is ze en zeer vlot en humoristisch van geest en gesprek, zo hoop ik ook te zijn als ik zover ben. 

    Dan weer  op weg, ik heb geluk, alweer prachtig fietsweer. In Ierland zijn er nationale fiets routes,  Benjaminse  volgt deze in combinatie.  Ik rij richting westen.  Route is redelijk goed aangegeven.  Landschap is zeer gevarieerd. Ik voel mij alsof het 100 jaar eerder is, zo veel groen, vogels en allerlei ander wild bevolkt dit heuvellandschap. 

       
       

       

      

      

    Arm schepsel, dit moet net gebeurd zijn, wat een  mooi dier, ik heb het van de weg gehaald en in de struiken gelegd, onwaardig als het door machines  van de mens tot puree gewalst wordt  

      

      

      

      

      

      

      

      

     

    Ik maak dit de volgend keer af, technisch probleem,  iedere letter komt pas na een paar seconden in beeld, dat is zeer irritant. 

    Inmiddels weet ik hoe dat komt. Eerst de tekst afmaken en dan pas foto’s toevoegen. WP moet anders teveel rekenen om tekst en plaatjes in ‘line’ te houden. 

    Wat dat schakelen in de titel betreft, ik merk dat als je te lang  wacht er al veel te veel gewicht op de ketting komt en het schakelen maakt behoorlijk lawaai, dat blijft niet lang heel, ik probeer dus  te anticiperen en ruim op tijd al terug te schakelen. Geen zin in een kapotte ketting of zo, die heb ik al genoeg gehad. 

    Ik kwam aan in Cookstown, een druk niet bijzonder leuk stadje. Vond een B&B boven een caf√© , prachtige kamer en ze worden steeds goedkoper. 

    S’avonds √©√©n biertje gedronken maar de tol van zo een lange fiets dag werd ge√ęist ik viel bijna om, niet van het bier. 



    Karren maar. Woensdag 8 juli 2015
    8 juli 2015, 17:55
    Filed under: 2015 Ierland

    Foutje van mij! Sorry voor een aantal volgers. Ik heb mij, tegen beter weten in, niet gerealiseerd, dat instellingen in mijn blog voor elk bericht maar ook voor ELKE  wijziging in dat bericht naar iedereen die dit blog volgt een bericht  stuurt.  Ik had gisteravond niet veel anders te doen dan wezenloos te zitten wijzigen in het blog.  Wow wat een spam heb ik daardoor veroorzaakt. Tot s’ nachts laat, want we leven hier een uurtje later. Ik heb instellingen gewijzigd dus dat gebeurt nu niet meer. 

    Dan de dag van vandaag:

    Rond twaalf uur vertrok ik, volgens de route die, zoals bij de meeste routes van Benjaminse, begint bij het station. 

    Fietsroute E9, een prachtig aangelegd fietspad door het dal van de Lagan. 

      Laatste blik op Belfast. 

    Het pad volgt het riviertje, overal bos veel vogels en een enkele wandelaar of fietser. 

    Op een gegeven moment kwam ik op zo een mooie spot dat mijn mond open viel van verbazing en bewondering. D√°t had ik nou niet moeten doen, want met een behoorlijke klap op mijn tong vloog er iets in mijn mond, ik reageerde bliksemsnel en werkte het UFI direct mijn mond uit. ( UFI staat hier voor: Ongeidentificeerd Flying Insect, maar dat begreep je natuurlijk al)  je weet ook dat de tong  afmetingen ongeveer 10 keer vergroot, ( als er een vulling uit je kies is voelt dat als een enorme krater) ik had het gevoel dat ik zojuist een kolibri uitgespuugd had, was dat maar zo, want deze UFI heeft direct in mijn tong gestoken, een kolibri doet dat niet.  Mijn tong zwol (zwelde?) op, ik schrapte met mijn nagel de angel eruit. Ik begon ook gelijk een heel vreemd soort Engels te praten. Gelukkig was er niemand in de buurt.   

     Zie je het ? Links onder voor de kijker rechts, nee??  Ja ik zei toch: de tong vergroot 10 keer. 

    Na een tijdje verdween de zwelling en kon ik weer normaal praten en vooral denken:  Waarom steekt zo’n beest gelijk? Hij was fout, ik niet!   Ik heb de rest van de dag alleen nog maar door mijn neus geademd. 

    Even verder op werd ik verrast door een herfstachtig verschijnsel. Moet je eens  kijken wat mooi: 

        
     Ja, goed gezien, de selvistick!!

    En prompt stopt er een wielrenner met piepende remmen. “Are you Okay?” Hij zag mij bezig met die  selvistick en vroeg behulpzaam: “Shall I take that picture for you?”  Nou, dat kan je niet af slaan toch?  Zie hier zijn bijdrage: 

     We wisselden een zweterige handdruk, die van hem he. Ik rij rustig. 
    Aardig hoor. Ik mag ze echt.  Iedereen groet,  hetzij met een diagonaal knikje, iets tussen ja en nee schudden of door de extraverten met voluit : “hello”. 

    Na ruim 25 km kwam ik in meer open stukken,  het was prachtig fietsweer. 

    Oh ja wat vind je hiervan:

     Huiskamerbomen?

    Op een gegeven moment raakte ik de route kwijt, moest ik een stukje langs de A3, das minder mooi. 

    Nu zit ik in Moira, klein stadje, leuke B&B met een hartelijke gastvrouw. 

    Ik  stop voor deze dag! 



    Opstarten. Dinsdag 7 juli 2015
    8 juli 2015, 00:28
    Filed under: 2015 Ierland

    Heerlijk uitgeslapen, lekker diagonaal in een tweepersoonsbed.  Na een standaard ontbijt, voorzichtig met de fiets Belfast in.  Nou echt, er is wat moed voor nodig, met dat verkeer en tegen je gevoel in links houden.  

    Toen kwam ik erachter dat mijn fiets niet goed schakelde.
    Ik ergens aan de kant maar kon het eerst niet vinden.
    Overal op voorbereid zijnde heb ik een zadeltasje en daar zit al genoeg gereedschap in om een auto te reciveren. Dus ik op de grond zitten, ik had geluk de zon scheen even.
    Na een tijdje zag ik dat mijn derailleur valbeugel totaal verbogen was en verhinderde dat de derailleur helemaal naar buiten kon bewegen. Mijn fiets heeft behoorlijk klem gelegen in het vliegtuig.  

    Beugel eraf gehaald en tussen twee stoeptegels het ding weer in model gebogen.
    Toen kon ik weer alle versnellingen gebruiken.

    Ik kwam daarna in een aardig stukje centrum met veel winkels. 
    Mijn rugzak die ik al tien jaar heb is ook stuk gegaan, was gehecht aan dat ding.   Hij rook naar mij. Heeft mij duizenden (echt waar) kilometers op de rug gedrukt en uit de zon, maar kleddernat gehouden.  

    Heb een nieuwe gekocht, iets kleiner maar praktischer. 

    Ik kwam langs een Primarkt, toch eens kijken, daar zag ik een selviestick hangen had ze nog nooit gezien maar ik heb hem gekocht.
    Uitschuifbaar tot bijna een meter en ik denk dat ik er leuke dingen mee kan doen onderweg.  

    Verder valt er niet veel te melden.
    Morgen vertrek ik en begin met een kleine tocht.
    Heb een B&B al besproken. Weinig campings hier.  

    Gaap het is laat…!

       
      Je ziet het hier niet goed, maar die toren staat echt behoorlijk scheef.  

    Genomen met de selvistick, wat een slim ontwerp,  niet alleen voor jezelf maar geeft veel meer mogelijkheden.



    Zie ze vliegen. ¬†Maandag 6 juli 2015
    6 juli 2015, 23:07
    Filed under: 2015 Ierland

    Want dat gaat af en aan daar op ons nationale vliegveldje. Het is bijna niet te bevatten als je ziet hoeveel mensen er met koffers lopen te zeulen.  Dat gaat allemaal allemaal de lucht in. Ik met fiets en al.  
    Deze week eerder al de  fiets doos opgehaald,  want soms zijn ze uitverkocht, ja en dan? Sta je daar met je ticket. Maar dat was een gedoe, die doos ophalen,  die is plat geslagen 2 meter bij 1 80 dus daar loop je niet echt makkelijk mee. In de tram zette ik er drie  passagiers mee gevangen, ik lachte ze maar verontschuldigend toe, dan kan er veel ineens.

    Vanmorgen vroeg ging ik met mijn volledig opgetuigde trouwe Koga onder halve wind richting station, de doos werkte als een zeil.  Het ging goed. De trein werd overvol.  Ik heb dan wel lol in die diverse blikken die mensen je toewerpen. Van verbazing tot afkeuring  en sommig gaan praten en willen dan weten hoeveel dat kost, een fiets laten vliegen,  is mij drie keer gevraagd, ja echte Nederlanders hoor.  En ik wist het niet eens precies meer.  

    Op Schiphol een plekje gezocht en de doos geassembleerd, fiets aangepast , trappers er af en met tieraps op de bagage drager vast gezet, stuur dwars en omlaag, zadel omlaag en dan de lucht uit de banden, anders ontploffen ze op 10 km hoogte.  Paste precies in de doos,  heel veel bruine tape gebruikt. Fietstassen in twee puin zakken van de gamma, sjorbanden erom en dan ben je ruim een uur te vroeg klaar. Wachten maar.

     
    Naar de desk, ja hoor gezeik, “U heeft twee pakketten, u moet bijbetalen!”, ik weet zeker dat ik op de site heb zien staan dat je een bepaald gewicht kon verdelen in meerdere stuks.  Maar dat gold blijkbaar niet meer, 40 euro bijbetalen, dat moet dan maar, ik ga daar geen stennis schoppen dat zoek ik thuis wel uit. 

    Aangekomen op het vliegveld was het eerste contact met de Ierse atmosfeer huivering wekkend. Easy Jet, dus in een rij de trap af en een stukje over het vliegveld lopen, koude windvlagen met flarden regen sloegen om mij heen, iedereen had het er over. Ik wist het al maar was toch rillend verrast.

    Mijn bagage kwam snel van de lopende band en de fiets werd door een zwaar zwetende man van mijn leeftijd afgeleverd, zo een fysiek zware baan op oudere leeftijd.

    Fiets doos leek de vlucht hoog door de atmosfeer goed doorstaan te hebben. Maar nu die doos, die zou ik graag ergens willen bewaren, ik vroeg het een medewerker ter plekke en ja ik moest eerst stukje naar de uitgang en dan op een rode telefoon aan de muur mijn vraag stellen, zij zouden het weten, verder dan, als een duw c.q. combi -trek schuit navigeerde ik mijzelf door het gebouw, rechts duwde ik de doos schuivend over de gladde vloer naar voren en links sleepte ik het karretje met de twee 40+ stuks ruim bagage erop achter mij vooruit. Alweer blikken van verbazing, ik schoof een hoek om en warempel de bloedrode telefoon hing zowel uitnodigend als schrikaanjagend aan de linker muur. Ik twijfelde even, die rode telefoon, toch maar gebeld, ik dacht echt even dat ik Obama aan de lijn zou krijgen en dat the nuclear missiles nu echt afgeschoten konden worden, ik hoorde iemand in het Engels met een zwaar accent, oh… is dat nu Iers? leuk taaltje. Na enig geharrewar begrepen ze mijn vraag maar nee geen oplossing. Even rondgelopen om een stiekeme plek te vinden achter een reclame bord of zo, maar nee lukte niet dan maar in stukjes scheuren en in de papier bak.

    Fiets weer in elkaar gezet.

    Vervolgens met een bus naar Belfast, fietsen wordt door Paul Benjaminse in het route boek afgeraden dus ik ben echt niet eigenwijs.

    En jawel mijn eerste vriendelijke ontmoeting met een buschauffeur, werkelijk, in Den Haag zijn ze zo vaak onbeschoft. De man stapte uit en hielp mij voorzichtig mijn fiets erin te zetten vergezeld van vragen en vriendelijkheid, een Ierse collega van mij had het al gezegd en het lijkt echt zo, men is hier zeer behulpzaam en beleefd.

    Mijn eerste minuten in de bus verkeerde ik in ware doodsangst de man scheurde hard aan de linkerkant van de weg, dat is ff wennen.

    Na een half uur stond ik midden in Belfast. Wat een drukte, hele brede wegen allemaal eenrichtingsverkeer en ze rijden akelig hard.

    Veel prachtige gebouwen, kolossaal en het bestuderen waard, maar dat drukke verkeer maakt het echt minder aantrekkelijk.

    Hotel Etap gevonden, een dagje bij geboekt, ruim twee keer zo duur als die ene dag, 75 euro tegen 34 via internet. Moet maar. Dat is wel lekker hoor, eerst de tijd te hebben om weer alles te reorganiseren, fietstassen in pakken is een kunst, als je tenminste niet steeds alles moet uitpakken om iets terug te vinden.  

    Daarna was het goed rusten.