Harry blogt


Vietnam 2020 Week 2
30 januari 2020, 10:23
Filed under: 2020 Vietnam Thailand

(Note: pagina is nog niet af, maar publiceer het alvast, het uploaden en tekst toevoegen en bewerken duurt erg lang met een te goedkope verbinding.)

Deze week was wel heel speciaal.

Het huis werd binnen en buiten met prachtige bloemen versierd.

Twee vrienden van mij, Marc en Ad die ik al vanaf mijn 16 ‘de jaar ken, kwamen ook naar Hue en zijn door de familie uitgenodigd om de Worshopping van de 9 jaar geleden overleden vader mee te maken.

Zij werden héél gastvrij ontvangen, de beide broers Doan en Hop van Yen deden veel moeite om hen in vloeiend Engels alles over deze tradities uit te leggen.

Eerst oudejaars avond met kanonschoten op de flagtower dan groots vuurwerk.

1 januari 2020 Lunar kalender 00:00 Jaar van de rat!

Net te laat, de draak ging in stukken de vrachtauto in.

Yen is dol op orchideeën

Eerste dag TET, na de samen lunch wordt er elk jaar gekaart.

En ineens waren ze er: Ad en Marc, mijn goede oude vrienden, als we dit toch geweten hadden in 1970, dat ik ooit met een Vietnamese vrouw zou trouwen en wij daar gedrieën in Hue bij haar familie uitgenodigd waren, Vietnam was toen in een bloedige oorlog, wij demonstreerden tegen de aanwezigheid van Amerika daar.

En na instructies meedoen met de worshipping.

Daarna op pad met 9 man in een grote auto met chauffeur


Dit is een echt absurde verzameling van pronken met graven. Een status competitie wie heeft het mooiste familie graf, het benodigde geld wordt door Vietnamezen oversea, dus niet die in Vietnam bij elkaar verdiend.
Zover het oog reikt zie je deze, sorry dat ik het zeg, uitwassen honderden.



Vietnam 2020 week 1
3 januari 2020, 11:43
Filed under: 2020 Vietnam Thailand

Spannend weer naar Vietnam, voor de vijfde keer al.

Alles goed voorbereid, dat maakte dat we tijd over hadden nadat we de koffers dicht gekregen hadden en op slot gezet.p

Ik dacht bij mijzelf, kom ik speel nog even wat op gitaar, zegt Yen op hetzelfde moment: “Speel nog wat op je gitaar”, en dat soort gelijk denken gebeurt zo vaak dat ik soms denk dat ik een gat in mijn schedel heb waardoor zij kan zien wat ik denk 🙂

Intercity

Weg met de tram en trein naar Schiphol, uitgewuifd door Jony onze vriendin uit de flat die ons beneden in de hal al stond op te wachten, 93 is ze nu en ik hoop dat ik tegen die tijd ook nog zo vitaal en betrokken ben zoals zij is.

De reis vervolgde met vlucht 1 naar Istanbul.
Krap tijd voor de transfer voor vlucht 2 naar Bangkok.
Het lukte net maar we moesten echt rennen.
Dat stressen vind ik helemaal niks.
Maar je relaxed weer als je zit en de buikriem aanhaalt en naar de voorstelling over vluchtwegen reddingsvesten e.d. kijkt.
Die werd als animatie op schermen getoond, je ziet dan een moeder die vrolijk lachend een zuurstofmasker op haar gezicht plaatst en haar zoontje kijkt eveneens breeduit lachend met grote ogen naar zijn moeder.
Schril contrast met de werkelijkheid als die apparatuur echt nodig is.

Het vliegtuig taxiet lang naar de start plek iedereen zit vast, maar dan horen we personeel commando,s geven “Sir Please sit down “
Dan schuifelt er een lange gestalte langs onze stoelen, een oude man met baard en stoïcijns gezicht loopt voorbij..
De motoren beginnen hard aan te zetten.
Het was een vreemde beetje bizarre gewaarwording, vijf personen personeel probeerden hem te stoppen, ik hoorde wel 10 keer please sit down, maar hij liep gewoon door naar voren, compleet alles negerend met holle lege ogen en dwingende langzame tred. Het oogde ook wat hilarisch.
De motoren werden uit gezet.
Ik zag niet meer wat er voorin gebeurde, maar er werd binnen een paar minuten omgeroepen dat we een verwarde man aan boord hadden en we weer terug moesten, daar aangekomen moest alle bagage in de bovenrekken gecheckt worden. Want men wist niet wat van hem was, denk ik.
Met dik anderhalf uur vertraging kon de reis opnieuw aangevangen worden.
Eerlijk gezegd best een beetje eng.

Dan weer 10 uur vliegen, van te voren denk je dan van alles te gaan doen, maar dat lukt niet echt.
Half filmpje kijken, hazenslaapjes met één oog open, steeds opgeschrikt worden door mededelingen via intercom van personeel.
Overstap Bangkok, met shuttle bus naar ander AirPort 40 km verderop.
Vertrek op tijd en op tijd in Danang

Heel goedkoop hostel opgezocht en dat was uitstekend voor die prijs, ( 15,- euro 2 personen een nacht) midden in het centrum.
We hebben pho Hanoi gegeten en die was zóóó lekker
Fijn gewandeld langs de rivier, mooi licht en lekker warm.
S’morgens door privé taxi auto opgehaald, Yen had voor lunch lekkere broodjes gekocht

Aankomst was wel een beetje emotioneel voor Yen en haar moeder.

Dezelfde middag zijn we met een neef en zijn moeder naar het blinden massage Instituut gegaan waar we tot nu toe elk jaar wat opgepept worden van de lange vermoeiende vliegreis inclusief de jet lag.

Yen ging samen met haar schoonzus, ik met de neef, een Engels sprekende aardig jongeman van een jaar of 28.
Ik vind het een klein beetje onwennig maar vooruit maar.
Eerst in een stoombad, samen in een klein hokje in steeds dichtere hetere geurende mist babbelen over zijn werk als marketing bobo in Ho Chi Minh.
Gelukkig is zijn Engels uitstekend, beter dan het mijne denk ik.
Daarna konden we ons overgeven aan de kunsten van twee jonge massseurs, de een duidelijk stekeblind, de ander duidelijk niet, die nam mij onder handen.
Mijn rotsvaste edoch blind vertrouwen in Aziatisch massage heeft door deze behandeling een flinke deuk opgelopen.
Ik vraag mij nu echt af of deze man wist waar hij mee bezig was.
Ik ben een man van bijna 66, hij trok keihard aan al mijn ledematen en bewoog deze in richtingen waar de belendende gewrichten niet voor ontworpen zijn.
Zeker niet als deze al een klein beetje versleten zijn.
Ik maande hem tot voorzichtiger gedrag maar dat hielp niet, ik dacht toen nog dat het misschien wel goed moest zijn.
Daar ben ik achter gekomen, dagenlang hebben spieren en gewrichten mij laten weten dat dit niet ok is.

De volgende dagen zijn we bezig met wat schoonmaken in huis en voorbereiden voor TET en worshipping

Op woensdag familie uit Hue gezien tijdens een Worshipping in het huis van Yen.

Donderdag koffie met vriendin van Yen in gezellig restaurant met prachtig zeeaquarium

Donderdag diner bij haar broer mr. Hop, was heel gezellig, zijn zoons en a.s. Schoondochter en haar ouders waren er ook bij.

Slapen gaat slecht en overdag ben ik te moe en dan slaap ik wel, dat is fout.
Weer de gebruikelijk overlast van lawaai door karaoke en heel hard praten. Typisch Vietnamees.

Ik ga steeds wandelen in de ochtend met Yen
De blikken die ons worden toegeworpen zijn nogal uiteenlopend.
Van meestal heel vriendelijk glimlachend tot verbazing afkeuring en soms zelfs boosaardige blikken. Dit land heeft zoveel doorstaan.
Ik weet dat ik lichaamstaal goed versta en mijn intuïtie en empathie redelijk goed ontwikkeld zijn. Dus het zal echt wel een beetje kloppen.

Veel op de motorbike gereden, dat is echt een uitdaging.
Maar het went langzaamaan, de belangrijkste regel is niet te botsen en hou het op 20 km per uur.
Al zijn er soms crimi’s die zigzag levensgevaarlijk keihard door de meute scheuren.

Nog een onverwacht talent van Yen is Bowling, ik had compleet het nakijken, we gingen s’avonds met een Vriendin uit Nederland die toevallig ook nu in Hue is.

Mooi grote baan in fraai gebouw, het was er rustig. Maar na een paar rondjes tekende zich de winst voor Yen al af.

Schoenreparatie

Bezoek aan een weeshuis. Met giften van de kerk.
Sommige van de kinderen hier zijn te vondeling gelegd of erger nog gered uit een afvalhoop, hartverscheurend.



Afscheid van Hué
13 februari 2019, 08:03
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Deze pagina vond ik in 2020 nog in concept van vorig jaar.

het begin is gedetailleerd later alleen wat korte notities.

Woensdag 13 februari 2019

De tijd in Hué is voorbij.

Heel vroeg zijn we vertrokken met een taxibusje naar Danang en vandaar met de trein naar Nha Trang. Ik zit nu in die trein en we slingeren over het enkelspoor in een rijtuig die de tand destijds nog steeds weet te weerstaan.

We hebben een ‘lig’ coupé, d.w.z. zes bedden driehoog gestapeld. Dit alles afgesteld op de lengte van Vietnamezen in een grijs verleden hetgeen voor de Europeanen van nu betekent liggen óf gebukt zitten en bij slingers je hoofd stoten. Ik probeer allebei uit.

 

We reizen overdag in tegenstelling tot andere jaren waarin we per nachttrein reisden. Nu zie ik de Vietnamese landerijen voorbij schuiven, de trein gaat tussen de 40 en 60 km per uur. Die uitzichten staan mij wel aan, nu zie ik stukken Vietnam die wel grotendeels ontgonnen zijn maar de stadsvervuiling heeft er nog niet toegeslagen. Dus niet overal afval geen plastic. Plastic is verschrikkelijk hier.

Frisse groene rijstvelden met vele grote sierlijke witte vogels met lange nek, de witte reiger.

Tussendoor kleine bossages met boerderijtjes en allerlei tropische planten, prachtig. Bergen op de achtergrond en een helder blauwe lucht siert de hemel Dit heb ik tot nu toe te weinig gezien en wil dat volgend jaar uitdrukkelijker in ons reisplan voegen. De reis duurt 12 uur. Mooi even de tijd wat op te schrijven.

Onze laatste avond in het huis van moeder is nogal overstemt door de buren. In de middag zag ik het al, buiten werd van alles in stelling gezet voor een feest, waaronder een karaoke installatie, Worshipping zei Yen, maar ik begrijp niet wat hetgeen volgde met worshipping te maken heeft.
Het voltrok zich dus op straat, misschien zes meter van de plek van onze eetafel.
Om zes uur. begon het, de volume knop op snoeihard en meezingen.
ik vind zingen super, maar dit….Ik denk dat alle voorouders het moeten horen.
ik weet het, ik heb het er eerder al over gehad, heb het lawaai opgenomen in huis met mijn dictafoon en zal het later toevoegen.

Hotel Nha Tranghotel Galaxy

Brommer gehuurd en naar lagune gereden waar het heel fraai is vanwege zout winning..

Hele mooi tocht, 52 km, ik rij Yen achterop.

aangekomen een kleine teleurstelling want de zoutwinning was door de vele regen in het vroege seizoen nog helemaal niet op gang gekomen.

Er zouden droog gevallen bassins met witte zout te zien moeten zijn, helaaas.

Wel een heerlijke plek gevonden om wat bij te komen en gepraat met een jong stel dat zoutwinning er als hobby bij doet, zij kunnen daar niet van leven, aardig stel..

Yen wilde naar een mooi zwem resort, maar helaas… wederom pech, we kwamen 16:30 aan en ze gingen sluiten

Nog verder terug huiswaarts vonden we een fijn beach restaurant, lekker gegeten.

In de avond met Thuha koffie gedronken in Green World hotel

Volgende dag duik en Walk on the sea evenement

In de avond gegeten bij Thuha en haar familie

Zoon brengt ons naar station

Nacht trein naar voorstander Ho Chi Minh

Zaterdag 16 februari

Koffer bij Lung achter laten

Stonden daar om 4:30 voor de deur

Verslapen

Daar wat geslapen

Toen met taxi door gastvrouw geregeld naar vliegveld HCM gereden

Vlucht naar Singapore

Hotel trein pas regelen

Zondag Sentosa

Maandag Botanisch tuinen en Gardens by the Bay

Dinsdag 19 feb

Busreis boeken

Nog 1 dag treinpas

Woensdag 20 feb

Bus naar Kuala Lumpur

Afscheid van Singapore.

8:00 uur op weg met de taxi naar een busstation.

De bus was prachtig ingericht, hele fijn zit/lig stoelen.

De reis van ongeveer 500 km met een grote bus, twee chauffeurs en 10 passagier.

Dat kan er nooit uit, ze gingen wel.

Toch wel wat ouderwets, geen WiFi en USB aan boord.

Grens controle was een makkie.

Goede weg, vlak veel plantages geen rotzooi.

Neuspeuteren

Aangekomen, schitterende hotel kamer

Donderdag

Hop on hop of

Veel vast gestaan

Vrijdag

Met tour busje naar genting Highlands

We waren de enige tweedus een privé tourguide

Praatte teveel

Batik winkel, broek gekocht

Chocolade, niets gekocht

Met kabelbaan naar hoogte

Vreselijke ervaring

Gelopen naar supermarkt

Levens gevaarlijk

Doen we niet meer

Boodschappen gedaan Sim gekocht

Zaterdag

Met grab naar batu cave

Met kommutor naar bird park

Lang gebleven

Leuk heel veel foto,s en filmpjes

Met grab naar huis

Beetje gegeten

Zwemmen

Storm regen

Stoombad Bij de dames, kwam ik per ongeluk terecht

Grab naar winkelcentrum

Eten. Salade pizza

Grab terug

Allebei zeer moe.

Zondag

naar Putayaja de moskee

Eerst met de taxi naar Kl sentral

Met de expres naar Putrayaya

Met elektrische bus lange tocht door de stand

Dit is de nieuwe regerings hoofdstad

Heet

In de moskee na het gebed

We moesten lange jurken aan

Yen moest haar muts op

Heel lang gesprek gehad met een dame en een man van de moskee

Hij sprak gepassioneerd en realistisch over de islam

Dit maakt zeker mijn mening wat positiever over islam

Heel harde regen en ik iel doordat ik in een ondergelopen geul stapte

Yen heel bezorgd

Laat terug naar hotel

Wilde zwemmen maar het regende keihard

Door het onweer mochten we niet zwemmen maar konden wel mooie foto’ maken.

Maandag

Terug naar HCM

Met de bekende taxi naar het vliegveld

Korte vlucht naar HCM

Weer heel heet

Yen wilde naar het een na hoogste gebouw in HCM

We namen de bus maar wat onzekerheid over waar uitstappen

Toch gelukt

Boven prachtig uitzocht en lekker meer heel duur gegeten

Mat taxi naar het huis van mr Luong

Hartelijk ontvangen en Minh hun dochter van zes wachtte ons al met spanning op

Een heerlijk gezellig diner en speelde allebei wat gitaar

Ik heb een Vietnamese les genomen bij Minh en dat vond ze geweldig

Vroeg naar bed

Dinsdag

Ontbijt met alleen de moeder Ngoc vader Luong al om 04:00 aan het werk

Minh naar school

Ongbijtje pho lekker briefje aan Minh geschreven

Dan weer met bekende taxi naar het vliegveld

lange rit afscheid van Ho Chi Minh

Sommige dingen zal ik zeker niet missen,

Het is er vaak vies lawaaierig en chaotisch georganiseerd,

Ook de verhalen van de enorme fraude en corruptie steken mij steeds meer

Met een lachend gezicht vertellen ze daar allemaal over

En ze doen er allemaal even hard aan mee

Ja het is een probleem, over een mogelijke oplossing hoor ik nooit wat

mijn romantische subjectieve beeld van oosterse rust en hoge ethische waarde Moet ik behoorlijk bijstellen.

 



Oudejaars avond 5 februari en verder
10 februari 2019, 08:58
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vanaf nu geen dagelijkse beschrijving meer.
Er gebeurt veel van hetzelfde, heel leuk voor ons, maar niet voor dit blog.

De Lunar kalender loopt ten einde, 30 december is de laatste dag van het Lunar jaar.
In de avond zijn we naar het centrum gegaan, waar om 00:00 met vier kanonnen daverend 2019 werd ingeschoten, gevolgd door een groots kleurrijk  vuurwerk. Dit alles voltrekt zich natuurlijk in enorme drukte.

Yen had mij eerst ter plekke gebracht en ging daarna haar moeder halen, achterop haar motorbike.
Dus ik liep even solo tussen al die Vietnamesen, dat gebeurt niet zo vaak, Yen voorkomt dat steeds.
Er zijn niet zo heel veel toeristen, daarom val ik door mijn lengte en niet Aziatische uiterlijk best op.
Ik zie, sorry dat is geen verwaandheid 🙂 veel mensen naar mij kijken, soms wel leuk, soms bij het ongemakkelijke af.
Er stapte een grote man in militair uniform resoluut op mij af. Oh… shit, k… wat nu dan? Vlak voor mij veranderde zijn serieuze blik in een smile en wenste hij mij een Happy New Year, zo grappig…  ik gaf hem direct een ferme hand en hij lachte van oor tot oor.
Ook heel veel kleine kinderen komen op mij af, “Hello how are You?”, vragen ze dan. Achtereenvolgens willen ze mijn naam, leeftijd, welke kleur mijn favoriet is, welk huisdier ik heb enz. enz. weten.  Het zijn zulke schattige kinderen. Ze leren allemaal Engels en willen dat heel graag in praktijk oefenen.

Ik ben echt een Opa in hart en nieren hoor, ik zie zoveel van die leuke hele kleine hummeltjes rond scharrelen.
Ze zijn zo open en van nature spontaan, ik geniet daar enorm van. Ze drentelen vaak ook spontaan naar mij toe.

Ik vind de mensen zowel vrouw als man hier ook gemiddeld mooier dan in Europa. Sorry hoor! 🙂
Je ziet nauwelijks obesitas, eerder iets te slank. Mooie gezichten, de vrouwen allemaal lang zwart haar en goed gekleed. En heel veel glimlachjes en vriendelijk oog contact valt mij ten deel.

Echter ….. vlak voor Yen met ma terug kwam gebeurde ook dit, een paar pubers  14+ lopen langs, zie ze weer kijken, een komt op mij af….   “kjoe”, hoor ik hem zeggen, Ik gebaarde dat ik het niet gehoord had, “Fuck you”  zei hij en liep snel door”
“Very very impolite!” slinger ik er nog hard achteraan, hij was weg, maar een van de kleinere van 13 misschien, blijft bedremmelt staan. Hij kijkt mij aan en zegt uit de grond van zijn hart en vol plaatsvervangende schaamte “Sorry”, ik geef hem ook een hand en zeg hem dat ie een Very Good Boy is.
Op dat moment komt Yen terug, ze zag het, ik leg het uit en ook zij verontschuldigd zich voor dat gedrag en legt uit dat er veel jonge personen niet doorleren en blijven steken op een kinderlijk niveau en niet weten wat ze met hun leven moeten.  Nou, deze waren nog wel jong, maar Ik weet dat ze gelijk heeft en dat het nog een groot probleem wordt,  95 miljoen, met heel veel jonge mensen die allemaal graag rijk willen worden.

Met de komende Tet Feestdagen voor de deur waren we samen nog veel aan het opruimen en voorbereiden in het huis. De hele familie komt, 6 kinderen met partners, met kleinkinderen met partners en sommige kleinkinderen ook met partner bij elkaar bijna 30 personen en in de drie dagen hebben we vele ontbijtjes, lunches en diners in verschillende samenstellingen beleefd.

Daarbij komt ook dat de moeder van Yen 90 jaar is geworden en dat was ook een reden om dit jaar allemaal bij elkaar te zijn.  Er werd in het huis een familie vergadering gehouden, mr Hop hield een lange toespraak waarin over iedereen werd gesproken en ik hoorde mijn naam ook een paar keer vallen.
Daarna sprak de moeder zelf, zij is nog heel fit en goed bij kennis en zij wil zo lang mogelijk in het huis blijven wonen. Er moet nog een betere en pernamente oplossing worden gevonden om haar in de avond en nacht van gezelschap te voorzien. Niemand wil dat ze alleen is.
Daarna kwamen de kinderen  aan het woord en ik werd ook geacht wat te zeggen. Dat mocht gelukkig in het Engels, kreeg nog applaus ook, er zijn personen bij die het perfect en snel kunnen vertalen.

Op de derde Tet dag zijn we met een grote bus naar het graf van de vader gegaan.
Ik heb daar al over geschreven, kan ik nog uitgebreid verder over uitwijden, misschien later.

 

Proefrijden in het bos

 

 

01-01-2019 0:00  Begin van het jaar van het Varken

 

Spelen met Teddy

Spelen met kaarten

Allemaal….!

Nieuw Homestay van Thanh

 

In de bus

Hoogste gebouw Hue

Bij het graf van overleden vader

 

 

 

Oahn haar oudere zus

Hete dag koele plek



Ancestor Worshipping Zondag 3 Februari
3 februari 2019, 17:47
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vandaag wordt er door de familie aan Ancester Worshipping gedaan.
Het is namelijk de sterfdag van de vader van Yen, acht jaar geleden.
Dat herdenken is een oeroude traditie en vindt in de meeste families plaats.
Er wordt een rijk gevulde tafel gedekt, deze staat voor het herdenk gedeelte wat in ieder huis aanwezig is.
De indeling op de tafel gaat precies volgens bepaalde regels, vlees oostelijk, fruit aan de westelijke kant.
Het idee is dat eerst de overleden voorouders worden uitgenodigd om te eten.
Er zijn allerlei papieren attributen gekocht, idee is dat de voorouders die kunnen gebruiken.
Ook papieren geld, eh… namaak geld natuurlijk.
Dat wordt aan het einde van de herdenking op straat in een ketel verbrand.
Rond het middag uur komt de hele familie bij elkaar en mediteert iedereen kort voor het familie altaar en steekt een of meerdere wierook sticks aan. Als iedereen dat gedaan heeft volgt een uitgebreide lunch.
De stemming is heel gewoon, niet plechtig of devoot.

Over Worshipping en religie in het algemeen in Vietnam is veel te lezen op internet.
Zie b.v. volgende link:  Lonely Planet Ancestor Worship in Vietnam
Op deze site interessante meningen over het Worshippen.

De religie in Vietnam is van oudsher beïnvloed door de Chinezen. De meeste Vietnamezen hangen een religie aan die een mengsel is van boeddhisme, taoïsme en voorouderverering.

Bij de familie van Yen is de voorouder verering het belangrijkste.

Zonder enige kennis vooraf kwam ik hier vier jaar geleden vooraf voor het eerst mee in aanraking.
Met wat ik vroeger wel gelezen heb en zelf ook veronderstelde ging ik uit van hoge morele onbaatzuchtige motieven. Dat is niet helemaal de werkelijkheid, er wordt vooral voor eigen geluk en rijkdom ingezet.

Nu nog wat anders.
Wat wetenswaardigheden over de recente historie van Vietnam.

Wiki:
Sinds de hereniging van Noord- en Zuid-Vietnam in 1976, volgend op de Vietnamoorlog, is het land een socialistische volksrepubliek. De Communistische Partij van Vietnam heeft als enige politieke partij alle macht in handen, hoewel het land vanaf 1986 door politieke en economische hervormingen steeds meer bij de internationale diplomatie en de wereldeconomie is betrokken. In de eerste jaren van de 21e eeuw is de economische groei van Vietnam een van de hoogste in de regio. De succesvolle economische hervormingen resulteerde in zijn toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie in 2007.

In 1992 stond de Amerikaanse regering het Amerikaanse bedrijven voor het eerst sinds de Vietnamoorlog toe om kantoren te openen voor het doen van onderzoek naar mogelijkheden voor handel met Vietnam. Dit besluit werd mede genomen omdat vanuit verscheidene Europese landen al handel werd gedreven met Vietnam. In 1993 verklaarde de Amerikaanse president Bill Clinton dat de Verenigde Staten niet langer buitenlandse hulp aan Vietnam zouden tegenhouden. Vrijwel onmiddellijk gaven de Aziatische ontwikkelingsbank en de Wereldbank een lening van 304 miljoen US dollar. Op 3 februari 1994 hief Bill Clinton ook het handelsembargo op en uiteindelijk op 11 juli 1995 herstelden de Verenigde Staten alle diplomatieke betrekkingen met Vietnam. De laatste jaren noteert Vietnam economische groeicijfers van 6% per jaar. De drie grootste investeerders in Vietnam zijn Zuid-Korea, Japan en Singapore. In 2016 ontving het land 15 miljard dollar aan buitenlandse investeringen.

Wat is het gemiddelde salaris in Vietnam?
Volgens de Japanse externe handelsorganisatie was het gemiddelde maandsalaris van een Vietnamese werknemer vorig jaar $ 145 in Hanoi en $ 148 in Ho Chi Minh City, veel lager dan die in Jakarta, Manilla, Kuala Lumpur, Bangkok en Singapore (tussen $ 239-1.230 ).

Kortom in Vietnam vindt de laatste pakweg 30 jaar een supersnelle verandering plaats naar een westerse commerciele consumptie  maatschappij. Heel mooi, maar in de praktijk gaat het allemaal niet zo makkelijk. .
Projecten stoppen omdat er geld op de verkeerde plaatsen terecht komt. Echt een groot probleem hier.
In Hué zie je op een aantal plaatsen ambitieuze gebouwen in aanbouw waarvan de bouw hierdoor gestopt is, dat biedt een troosteloze aanblik.

Maar lichtpunten zijn er ook.
Er torent een fier slank gebouw boven alles in Hue uit, 34 verdiepingen met boven een dakterras met natuurlijk een schitterend panorama.

In de avond weer een fijne wandeling langs de Perfume rivier gemaakt.
Daar was veel life muziek, heerlijk.

 

 



Charity Zaterdag 2 Februari
3 februari 2019, 17:29
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vroeg wakker!

Mijn dochter Linda is jarig. Gefeliciteerd lieve dochter.
Samen uitgebreid gekletst via WhatsApp, wat een super techniek toch!

Yen en ik besloten voor wat beweging een ochtend wandeling te maken.
Vietnam ontwaakt. Heerlijk het nog zo rustig te zien
Omdat het hier zo bloedverzengend heet kan zijn ( plus 40  ºC ) worden de koele uurtjes in de vroege ochtend goed benut. Vijf uur op staan en gaan werken is heel gewoon.

We kwamen vlak bij  het huis bij een oorlogs monument.
In de oorlog was daar een klein vliegveld, dat door een speciale eenheid van Noord Vietnam is ingenomen.  Aan beide zijde veel verliezen.
Op NPO , ook beschikbaar op internet, is een indrukwekkende serie over de geschiedenis van Vietnam te zien.
Ik heb zelf op YouTube wel eens gegoogeld naar films over het TET offensief in Hué, er zijn fragmenten te zien die ik niet af kon kijken.
Nu op deze plek overvielen mij ook trieste emoties.

Tây Lộc Airfield

Slag bij Huế
In de vroege ochtend van 31 januari 1968, aan het begin van de Slag om Huế, viel het 800ste Bataljon van het 6e Regiment van het Volksleger van Vietnam (PAVN) het vliegveld aan dat werd verdedigd door de “Black Panther” -verkenning van het Leger van Vietnam (ARVN) Bedrijf van de 1e divisie. De strijd om de controle over het vliegveld duurde tot het ochtendgloren toen 1e divisiecommandant generaal Ngô Quang Trưởng de Black Panthers terugbelde om het hoofdkwartier van de 1st Division in de noordoostelijke hoek van de Citadel te verdedigen.
Alle vliegtuigen op het vliegveld werden tijdens de gevechten vernietigd inclusief 4 nieuw afgeleverde O-2’s. Het vliegveld werd op 3 februari heroverd door het ARVN 3rd Infantry Regiment en 7th Armored Cavalry Squadron. 

Zie hier meer informatie over:    Battle of Hue

Na wat boodschappen gedaan te hebben moest er ook nog wat in huis gebeuren.  Ik help met van alles mee en oogst daarmee steeds weer blikken van verbazing en goedkeuring. De hele buurt kijkt mee.
De mannen in Vietnam houden niet zo van helpen met huishoudelijk werk.
Een enkeling stuurt mij een meewarige blik, dat doet mij echt niet veel.
“Yen heeft goed gekozen”,  wordt er vaak tegen haar gezegd.
Nou ja eh….  Ha ha ….  ik kan het er alleen maar mee eens zijn toch ?

Boodschappen doen op de markt.
Je ziet soms dingen die ik liever niet zie.

Deze kippen rechts zijn nog niet dood

Deze dode kippen zijn speciaal opgemaakt voor de TET ceremonie.

In de middag zijn we naar haar vriendin Hahn gegaan, zij is een spil in een netwerk van vrijwilligers.
Zij verzamelen geld en goederen via sponsoren en gulle gevers en brengen dit weer mooi verpakt naar de armsten van de samenleving.
Wij zijn een paar uur meegegaan op een ronde om wat weg te geven.
Op de motorbike met ladingen met een speciaal traditioneel gerecht, een soort cake, mooi  verpakt in bananen bladeren en envelopjes met wat geld.

Image result for vietnam tet traditional food  Zie hier voor meer over deze cake

Banh Chung is een traditionele Vietnamese rijstcake die van kleefrijst, slabonen, varkensvlees en andere ingrediënten wordt gemaakt.

Het was heel heet en natuurlijk weer wezeloos druk.
We zochten naar arme mensen die meestal met fietsen vol met oude rommel langs de weg fietsen, zij verzamelen de oude rommel, verpakkingen e.d. die ze op speciale verzamel plaatsen verkopen en daar wat weinig geld voor krijgen. We hoefden niet lang te zoeken.
We maakte een praatje en gaven de Banh Chung en het envelopje.
De reactie varieerden van meestal heel blij, tot soms niet goed begrijpen van wat er nu gebeurt en een enkeling die zich schaamde. Dat laatste voelde ik aan bij een vrouw van rond de 50.

Het was een mooie maar zeer vermoeiende ervaring, vooral door de hitte.

Aan het einde van de middag weer een familie diner, de broer van Yen, mr Hop is vandaag ook jarig.
Samen met hen een fijne avond gehad.



Zaterdag 26 Januari
1 februari 2019, 16:59
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vanaf vandaag blijven we tot na het TET feest in Hue.
We bezoeken deze dagen veel vrienden en familie.
Overal worden we hartelijk ontvangen en krijgen direct een klein kopje thee geserveerd.
Dan komen er diverse ‘standaard’ onderwerpen aan het bod, steevast elke keer bij jong en ook stok oud.

“Ah, Harry is wat dikker dan vorige jaar.”  Glimlach
Ja, trots breng ik dan mijn (nog lang geen Boedha buikje)  in de volle aandacht.
Dit blijkt de beste reactie, want dan vervolgt men gelijk met het volgende onderwerp.
“Ah, Harry lijkt veel jonger dan vorige jaar”.   Kijk, nu wordt het pas leuk. 🙂
Hmmmm, of zijn ze nu alleen maar een soort van beleefd? Ik weet ’t niet altijd.
Daar wordt dan nog lang over doorgepraat, Yen vertaalt veel, haar Nederlands is nu zoveel beter!
Dat is fijn, vorige jaren kon ze dat nog niet en miste ik bijna alles, dat gaat nu veel beter, gelukkig.
Dan wordt er geïnformeerd naar mijn Vietnamese taalvaardigheden.
Oeps, Xin lỗi, nou dat gaat nog niet zo vlot. Al mijn plannen en pogingen ten spijt, nee, ik ben geen talenwonder.
Maar…  ik probeer het toch en wat kleine zinnetjes in diverse sociale situaties weet ik nu wel.
En dat vindt men prachtig, er wordt steeds hard om gelachen! (?)

In verschillende volgorde wordt er dan gepraat over Vietnamees eten, Vietnam zelf, studie’s en héél vaak gaat het over geld. Dan wordt er, als er bijvoorbeeld over een camera o.i.d.  gepraat wordt, direct bij vermeld wat deze kostte.  In veel opzichten gaat het over geld, dat valt mij echt op, ik ben dat in mijn omgeving helemaal niet gewend.

Op het moment dat ik dit schrijf (vrijdagavond 1 feb, ik loop wat achter)  zit ik op onze kamer, het is 21:30.
Buiten heeft een buurman een feestje, het is werkelijk niet te geloven wat een kabaal daarbij gemaakt wordt.
In bijna elk huis staat hier een  dure geluidinstallatie, en die moet gebruikt worden ook. Volume gewoon op 100%
Karaoke is ook heel populair, en dat doet die buurman nu, hij heeft ook wat gedronken, het is niet om aan te horen.
Ik probeer mij er niet aan te storen, maar dat lukt niet helemaal.
Yen haar moeder, die al in bed ligt, is er ook heel boos over, maar er heen gaan om er iets van te zeggen doen ze hier niet.  Nu zingen ze samen.

We hadden een prachtige avond, met Mr. Quang Le en zijn vrouw moeder en dochter.
Aan de rivier is het nu prachtig opgetuigd, overal versierd en kleurige verlichting.
Koffie gedronken op een rustig terras met alweer zo een prachtig mooi panoramisch uitzicht, echt genieten, ik gebruik die superlatieven  misschien wat veel, maar het is precies wat het is.

Wat foto’s

En oeps…. nu hebben ze ruzie, er wordt heel keihard ordinair geschreeuwd.
Ik ga slapen, met mijn oordopjes in.
Weltrusten!



The Marble Mountains. Vrijdag 25 Januari
31 januari 2019, 07:50
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vandaag huurden we een motorbike.
Snel geregeld, twee mannen komen met twee motorbikes en extra helmen en laten er een voor ons staan.
We hebben eerst een bezoek gebracht aan een vrij aparte attractie.
Upside down!
Nieuw en origineel van opzet. We waren deze ochtend de enige bezoekers.
De foto’s spreken voor zich. 🙂

 

Daarna naar de bergen, The Marble Moutains
Zonder lift of kabelbaan heel veel trappen genomen, trappen met treden van soms meer dan een halve meter hoog.
Dat heeft later tot wat spierpijn geleid 🙂
Er zijn daar prachtige grotten en panoramische vergezichten.

In de grotten hele mooie lichteffecten door openingen hoog in het grotgewelf en de nevel en waterdruppels.
Er hing een mysterieuze dromerige sfeer.
We moesten soms door hele nauwe steile donkere gladde gangetjes klimmen, ik zat een keer aardig vast met mijn rugtas.  Spannend hoor!

 

 

Daarna op de motorbike terug naar Danang en in een beach restaurant met fraai uitzicht over zee lunch gehad

Terug naar hotel
Motorbike inleveren, met dezelfde auto taxi terug naar Hue, druk in de avond spits.
Einde van een paar mooie dagen.

Nu volgen er wat dagen zonder het toeristisch tintje.
Voorbereidingen op het TET feest, schoonmaken , shoppen en veel ontbijten, lunchen en diners met familie en vrienden.

 



Danang Bà Nà Hills. Donderdag 24 Januari
28 januari 2019, 09:23
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Donderdag einde Hoi An.
Weer met de taxi, met andere mensen naar Danang gereden.
Bij hotel onze koffers vast geparkeerd en daar werden we weer door een bus opgepikt om naar Bà Nà Hills te gaan

Bà Nà Hills ??   Link naar attractie

Bà Nà Hill Station (of Bà Nà Hills) is een heuvelstation en -resort in het Trường Sơn-gebergte ten westen van de stad Da Nang, in het centrum van Vietnam. Het station, geadverteerd als “de Da Lat van de provincie Danang” door lokale autoriteiten voor toerisme, werd in 1919 gesticht door Franse kolonisten. De kolonisten hadden een resort gebouwd om te worden gebruikt als een recreatieve bestemming voor Franse toeristen. Het ligt op meer dan 1500 meter boven de zeespiegel en biedt uitzicht op de Oostzee en de omliggende bergen.

Vanwege de hoogte van het resort, is de temperatuur aanzienlijk koeler (10-15 graden ) dan het milieu nabij de kust. Linh Ung Pagoda ligt vlakbij het station, met een kabelbaan in de buurt om toeristen van en naar het resort te vervoeren. 

De Ba Na kabelbaan, geopend op 29 maart 2013, heeft het wereldrecord voor de langste non-stop enkelspoorkabelbaan op 5.801 meter lang.  De nieuwste toeristische attractie is de Gouden Brug (Cầu Vàng).

Het heuvelstation bevindt zich op een hoogte van 1.485 meter, 42 kilometer van Da Nang.

Het is ongelofelijk wat daar in de bergen is (bij) gebouwd na het verlaten van de Fransen uit Vietnam.
En onvoorstelbaar toeristisch.
Maar de Vietnamezen hebben het allemaal onder controle, alles loopt, net als de kabelbaan, op rolletjes.
Entree via die langste kabelbaan ter wereld is een prachtige belevenis.
Daarna betreed je een Frans village welke de sfeer van Parijs moet oproepen.
Ik vind het idee van al die imitatie minder leuk, maar het is wel groots opgezet.  

S’-avonds een gezellige ontmoeting met een vriendin van Yen in een sfeervol restaurant.

Een paar foto’s

 

 

 

 

 



Quang Nam Waterkokosnoot palmbos Woensdag 23 Januari
28 januari 2019, 05:51
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

De restauranthouder had gisteravond aangeboden om ons naar een mooie plek aan de rivier te brengen.
Dat leek ons wel een goed idee.
We kwamen bij een moeras achtig gebied met allemaal waterkokosnoten palmen.
Veel water en tussendoor stukken land, heel dicht begroeid met metershoge palmen, in de oorlog werd dit gebied gebruikt als schuilplaats.

We hebben een boottochtje gemaakt in een ronde boot, net als een halve kokosnoot maar dan twee meter diameter.  Naast allerlei historische informatie werden we ook vermaakt met allerlei verschilende zaken.  Zoals creatief met rietbladeren,   een spectaculair bootje draaien optreden en ik heb wat visnetten uitgegooid.
Heel leuk allemaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We kwamen halverwege de middag weer terug.
Met twee gehuurde gewone fietsen zijn we nog eens Hoi An op eigen houtje gaan verkennen



Naar Hoi An en Mỹ Sơn. Dinsdag 22 Januari
27 januari 2019, 07:46
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

De dag begint vroeg voor ons.
Om half 8 worden we opgehaald met een soort groeps taxi.
Voor weinig VND’s worden we bij huis opgehaald en op afgesproken plek gedropt.
Vanwege mijn postuur, laten we het vooral op de lengte houden, (in vergelijking tot de gemiddelde Vietnamees) geniet ik altijd het voorrecht voorin plaats te mogen nemen.
Das mooi!
Een tijdje terug las ik iets op NU.nl over veiligheid bij bijvoorbeeld de Uber taxi’s.
Er gebeuren veel ongelukken t.g.v. de werkdruk, het gebruik van de mobiel, en negeren van veiligheid.
Bijnma niemand draagt hier een gordel, terwijl er veel verschrikkelijk ongelukken gebeuren in het verkeer in VN.
Nu was ik daar dus een beetje alert op.
Onze chauffeur, was inderdaad ook continue in de weer met zijn mobiel, zijn geluidsinstallatie en wakker blijven, we hoorden later dat hij ongelofelijk veel werkt om o.a. zijn dure auto te kunnen blijven rijden.
De achteruitkijk spiegel was verborgen achter een video schermpje waar leuke filmpjes op vertoond werden.
Als je dan ziet wat een manoevres de man moet maken om auto’s en motorbikes te ontwijken kan je maar beter de andere kant op gaan kijken, ja dat rijmt.
Maar ja, ik zit erin en kan hier weinig aan veranderen anders dan mijn gordel wel omdoen.
We hebben het weer overleeft en werden op een busstation in Danang afgezet

In Danang overgestapt naar een lokale bus naar Hoi An
Dat is weer een enorme stap terug in de tijd.
En daarbij vreselijk kabaal door heel veel getoeter op een type claxon die in een straal van 50 meter gehoorschade oplevert. Bijna net zoals ons luchtalarm op elke eerste maandag van de maand, nou ja… ik zeg bijna!
Als je denkt dat ik overdrijf? NEE.

De mensen zijn dat hier allemaal gewend.
Een paar vrouwen  stappen in, zwaar bepakt met boodschappen van de markt en zij gaan converseren, dat kan alleen schreeuwend en dat doen ze dus ook.
Ik moet voortaan echt mijn oordopjes bij de hand hebben, want het is zo nu en dan onverdragelijk.
Daarnaast is het natuurlijk wel weer heel leuk zo temidden van de lokale bevolking mee te doen.
Daar geniet ik zeker van en kom ogen tekort.

Bus naar Hoi Ann

Onze reis vervolgt zich van Hoi An met een gewone taxi naar Mỹ Sơn.
Er wordt efficient gewerkt en er zitten we met meerdere mensen in de taxi.
Allen met de bestemming Mỹ Sơn

Wat is My Son?   (spreek uit mie-sun, niet mai-sun)
Mỹ Sơn is een hindoetempelcomplex gebouwd door de Champa, een koninkrijk van verschillende stammen van de Cham etnische groep. De Champa heersten van de 3de eeuw tot 1832 over Zuid en Centraal Vietnam. Bij hun opvolging hebben Champa-koningen tempelcomplexen gebouwd bij Mỹ Sơn.

Het Champa-volk was overwegend Hindoestaans en de tempels bij Mỹ Sơn zijn gewijd aan de hindoe-godheid Shiva. De vroegste tempels werden gebouwd van hout in de 4e eeuw. Deze structuren werden vernietigd door een enorme brand, waarvan de precieze oorzaak onbekend is. Latere koningen herbouwden deze tempels in hout, dan dichtgemonteerd met stenen zonder mortel en tenslotte in kalksteen. De meerderheid van de overgebleven structuren van Mỹ Sơn zijn van baksteen.

Tussen de 4e en de 14e eeuw bouwden de Champa-koningen minstens 70 gebouwen in het gebied, soms bovenop de ruïnes van vorige gebouwen. Deze structuren waren versierd met beelden van goden, priesters, heilige dieren (draken, slangen, leeuwen, olifanten) en scènes met mythische veldslagen. Behalve dat het een plaats van aanbidding was, werden hier koningen en religieuze leiders begraven.

My Son

Ja jammer dat het wat druilerig was.

In de middag gingen we weer met de volle taxi naar Hoi An terug en zochten ons hotel op.
Hotel green Garden.
Dat was weer een verassing, een aanrader!

De gastheer was buitengewoon vriendelijk.
Na een diner in een vlak bij restaurant zijn we door de restauranthouder zelf  even naar het mooiste stukje centrum in Hoi An gebracht.
Daar was ik met de motortour in 2016 ook geweest en heb er goede herinneringen aan.
Het hele dorp Hoi An  staat op de lijst van wereld erfgoederen.
Vanwege de geschiedenis, maar het toerisme is hier enorm toegenomen en letterlijk alles is daar op gericht.
Toerist ben ik ook, dus laat ik nu niet hypocriet zijn.
Maar… maar ……   vul maar in!
In vele restaurants hoor je pure westerse muziek,  vooral jaren 60- 70, oei ik val in een doelgroep.
Maar de sfeer is uniek, vele lampionen in allerlei patronen en formaties, het is een lust voor het oog.
De sfeer zoals die daar hangt is echt uniek.

We hebben daar gegeten en onderwel geluisterd naar een ster solo gitarist die van alles uit de top 2000 kon zingen en spelen, daarna naar het hotel terug gelopen.
Dankzij Google Maps, als dat er toch niet was, het vinden van de weg is nu kinderlijk eenvoudig geworden.
We liepen door steegjes waar je anders nooit zou komen.

Einde van een supermooie dag.

 



Harde Regen Maandag 21 Januari 2019
27 januari 2019, 04:48
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië | Tags: , , ,

Hele dag regen! Niet een klein beetje, nee echte regen!
We zijn thuis gebleven en hebben ons voorbereid en relaxed voor de reis naar Hoi An en Danang.

 



Hué familie ontbijt. Zondag 20 Januari
26 januari 2019, 09:59
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Zondag ochtend begonnen met een ontbijt met wat familie in een fraai restaurant.
Ik zat links naast een zwager, een aardige maar heel stille man, hij heeft een paar jaar geleden een attack gehad en de gevolgen daarvan zijn nog steeds merkbaar. Heel stil en teruggetrokken.
Tijdens het diner kreeg ik vanuit rechts opeens een pets van hem op mijn gezicht. Geschrokken keek ik zijn kant op, hij liet mij zijn hand zien waar een grote mug op platgeslagen was.
Maar achter in zijn ogen zag ik de pret vanwege mijn schrik reactie, geweldig, we hebben in ieder geval even contact gehad.

 

 

 

 

Na deze Lunch gingen we met Mr. Hop, haar broer en haar moeder naar het graf van hun voorouders.
In Vietnam is het bijhouden van bezoeken aan de graven van de voorouders een eeuwenlange traditie, heel diep in hun cultuur ingebed.
De graven zijn van zeer eenvoudig tot spectaculair, bijna overdreven, ik weet van Yen dat er vaak een soort competitie is tussen families om het mooiste graf te hebben en daar wordt heel veel geld aan besteed wat er niet altijd is, het zijn tereinen met honderden, soms wel duizenden graven bijeen.
Het ziet er heel indrukwekkend uit, maar de terreinen tussen de graven zijn vaak verwilderd en worden niet of nauwelijks bijgehouden. Dat geeft het geheel een tragisch dramatisch effect.
Rond de grote steden Ho Chi Minh en Hanoi wordt de begraaf traditie langzaam veranderd in een crematie cultuur, er is eenvoudig geen plaats voor zoveel graven, er zijn nu al meer dan 90 miljoen Vietnamezen.
Er worden wierook stokjes aangestoken en er wordt met gevouwen handen zacht tegen de voorouders gemompeld. Mij is verteld dat ik hen ook aan moet roepen en mijn naam te zeggen en om geluk en gezondheid te vragen. Ik doe dat ook, al is mijn religieuze overtuiging toch wel heel veel anders.

Graf van haar vader, overleden in 2011
voor haar moeder is links al een plaats gemaakt
hopelijk blijft die nog heel lang leeg.

Panorama

 

 

Als je rijk genoeg bent!

Peinzen



Hue, Yen’s root. Zaterdag 19 Januari
25 januari 2019, 02:10
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Eerste nacht in onze kamer in Hue geslapen, nou ja half half.
lawaai van Detu, een sanitair installatie winkelpand voor het huis van de familie, beginnen soms al om vijf uur, dan gaat de radio hard aan en de deuren open.
Na een ontbijtje met drie gingen we wat winkelen. Op de motorbike.
Weer even wennen aan het achterop zitten en op de verkeersstroom mee liften.

S’middags gingen we voor een relaxte massage.
Beetje bijzonder wel, want dit is in een tehuis voor blinden. Een klein soort blinden instituut.
Vorige jaar zijn we er ook geweest, dus ik ken het al een beetje.
Het is in een heel oud pand, je waant je voor de tweede Wereldoorlog.
De manager komt hij kan wel zien, maakt een afspraak en dan even geduld.
We werden opgehaald en in een kleine ruimte opgesloten met een kleine sauna en een aantal massage tafels.
Eerst een tijdje in de sauna, dat is dan stoom die uit een leiding komt en eerst door een pot met een speciaal plantaardig materiaal geleid wordt.
Dat ruikt heel lekker, citroengras en nog meer gezonde ingrediënten.
Na een minuut of tien gesis is het hokje (1 X 1 m) op temperatuur en slaat de toevoer af. Even rust en na vijf minuten begint het weer.
Wij vonden drie keer wel genoeg verlieten het hok.
Buiten de deur stonden de masseurs al te wachten, wij gaven aan dat we klaar waren.
De twee betraden de kamer.
Heel gek idee, ik had een grote zwarte meneer en Yen een kleine blonde dame, duidelijk te zien dat ze blind zijn.
Maar dat maakte voor de massage niet uit. Die was prima en voor de geblesseerde rugspieren weldoende.

Na een uurtje verlieten we herboren het blindeninstituut.

Verder niet zo veel bijzonders te melden.



Wat foto’s
22 januari 2019, 13:20
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Huh…..? Even een IT melding aanmaken.



HCM naar Hué Vrijdag 18 Januari
22 januari 2019, 13:02
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Ontwaken en rondwandelen in HCM.
Er was een evenement in aanbouw op een grote marktplaats.
Een samenwerkings feestje tussen Japan en Vietnam, die goede vrienden zijn.
We zagen een verassende repetitie van een drumband.
Jammer dat we uit HCM weg moesten voor het echt begon, want er werd enorm veel moeite gestoken in dit feestje.

van HCMin de middag vlogen we naar Hue met een heel wat minder luxe vliegmachine van Vietnam Airlines.

We werden opgehaald door Phuong en Duck, de eerste is de dochter van oudste zus van Yen, een volle nicht dus, nu lach ik zelf om die schrijfwijze, ze is namelijk zwanger. Heel hartelijk welkom van die twee, Duck heeft onze bruiloft in Hue gefotografeerd, hij spreekt het liefst Duits, zijn vader heeft in Duitsland gewoond. Maar mijn Duits praten is niet meer wat het geweest is, we communiceren in een lachwekkende mix van Engels-Duits. Snel naar buiten.

Snel, straft zich soms ook snel af, ik wilde buiten een foto van het drietal met bagage maken. Ik was achterop geraakt met het mobiel in de juiste stand zetten, geen probleem die 20 meter sprint ik wel even. Het had hard geregend, de straten waren nat, in mijn sprint zat een flauwe bocht, ik kan best snel sprinten….. die bocht werd fataal, ik slipte, stevige oer reflexen probeerden mij overeind te houden, dat lukte niet, moet ik vaker oefenen, ik kwam languit in een plas water met een laagje modder te liggen. Om mij heen kreten van schrik van familie en andere aanwezigen. O wat baalde ik. Knie kapot alles smerig en diverse spieren in protest stand.

Ik denk dat sommigen een gelijke gebeurtenis herinneren. In 2016 had ik op de motor een conflict met een onaangekondigde oversteek van een buffel. Dat resulteerde in een litteken net boven deze schaafwond, er is eenzelfde soort foto van gemaakt. Maar dit was minder heftig, maakte mij alleen zorgen van het vuil dat er zichtbaar in zat.

Dan maar Yen vragen voor een foto.

Daarna snel met de auto naar het huis in Hue.

Het weerzien met haar moeder was ontroerend om te zien. Ik kreeg ook mijn deel.
Verder hadden we een rustige avond.

Maar de jetlag speelde s’nachts een akelig spelletje mee.



Vertrek Woensdag 16 januari
21 januari 2019, 05:38
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië | Tags:

Woensdag zijn we vertrokken, de reis verliep voorspoedig, inchecken en transit in Dubai verliepen probleemloos. We vlogen met Emerites, een Arabische luchtvaart maatschappij. Een Airbus A-380. Het grootste passagiersvliegtuig.
Twee verdiepingen en er passen 853 passagiers in. Hij kost 300 miljoen euro.

Camera op staartvin

Indrukwekkend gevaarte en het blijft nog in de lucht ook, gelukkig maar.
De bemanning… bevrouwing? ziet er mooi traditioneel gekleed uit.

Verder duurt zo een reis gewoon lang en zit je uren gevangen in een heel kleine ruimte.
Overstap in Dubai ging ook soepel en snel.
de catering was overigens super uitgebreid en lekker.
Zowaar bestek van echt metaal.
Na 14 uur vliegen kwamen we aan in Ho Chi Minh het vroegere Saigon.
26 graden Celsius, wel even wat andes dan regen en wind met 3 graden in het thuisland.

Op het vliegveld een gigantisch hoeveelheid mensen.
we moesten erg lang wachten en werden zonder een greintje verbale of nonverbale communicatie gecheckt door een man in militair uniform.

we hadden voor een nacht een hotel geboekt, midden in het centrum, heel klein maar compleet voor 11:15 voor twee personen. Spotgoedkoop dus, maar echt niet geschikt voor verwende mensen.

Rond half zeven ingecheckt en hongerig gingen we wandelen en op zoek naar food. Het centrum lag om de hoek. even ter info Ho Chi Minh telt 8,5 miljoen inwoners, 8.500.000 dus.
Het niet zo eenvoudig om te beschrijven hoe die straten in het centrum bevolkt worden.
Het is een krioelende mix van mensen motorfietsen honden en hier en daar een auto. Overal restaurants met keiharde muziek uit goede en minder goede geluidsinstallaties. Rust vind je hier nergens.
Overal proberen lieden hun op straat uitgestalde waar te verkopen.
Dat kan van alles zijn, eten fruit of kleding schoenen of wat dan ook.

Soms is er geen ruimte om te lopen. Het stemt mij soms treurig als je ziet dat ze de hele dag bij de spullen zitten en weinig of niets verkopen, de armoe straalt ervan af.
we hebben ergens wat gegrild vlees gegeten, ben altijd een klein beetje huiverig voor streetfood hier.

Terug naar hotel Sunny, eindelijk een bed, ja dat had een metalen ouderwetse veren matras met veren die eruit wilden, misschien komt daar wel de uitdrukking vroeg uit de veren vandaan?
Toch allebei redelijk geslapen.



Vietnam Singapore Maleisië
16 januari 2019, 15:06
Filed under: 2019 Vietnam Singapore Maleisië

Vandaag is het weer zover.
Het begin van een nieuw avontuur, ben er dol op!
Een paar jaar is het bijhouden van mijn blog achtergebleven.
Maar nadat ik  dit jaar de eerste blogs uit 2009 weer terug las, omdat ik het eigenlijk wilde verwijderen, zoveel leuks over mijn fietsreis naar Barcelona en alle spannende reizen daarna, vind ik het zo gaaf het allemaal steeds weer te beleven,  door  het te lezen, dat ik het blog opnieuw ga bijhouden. Dus ik doe dat vooral voor mijzelf, het blijft mooi bewaard en is steeds weer opnieuw te beleven,  wie mee wil lezen is daarbij van harte welkom.
De ontbrekende twee à drie jaren ga ik na deze reis alsnog invoegen, want er is genoeg gebeurd. Ben inmiddels al twee jaar met mijn Vietnamese liefde Yen getrouwd, wij wonen in Nederland en zij is druk en met succes bezig in te burgeren.

Over een paar uur vertrekken wij samen naar Schiphol.   22:00 vertrek, mooie tijd.
Via Dubai komen we morgen aan in Ho Chi Minh en daar blijven we één nacht.
Dan vliegen we in de middag naar Hué. De woonplaats van Yen’s moeder en familie.

 

 

 

 



Vervolg Ho Chi Minh
17 februari 2016, 02:06
Filed under: 2016 Vietnam Motortour

Na een avond wandeling in HCM heb ik  besloten de vrijdag en zaterdag te vullen met georganiseerde Tour trips. Om mij hier zelfstandig  in dit chaotisch verkeer te begeven zie ik niet zo zitten.  Na een zeer gebrekkige nachtrust mij naar de receptie begeven om daar de eerste Tour in te schrijven.  Ik had geluk, de hele dag Tour  naar d’r Cu Chi tunnels en een boottocht op de Mekong Delta kon ik nog mee.  Binnen 10 minuten zelfs. Geen breakfast, zei ik tegen de dame,  die schuifelde snel met het typische oosterse vrouwen met te strakke jurken loopje weg en scharrelde voor mij wat eetbaars als ontbijt bij elkaar, wat een service.  In de bus met 8 personen deed gids net de naam Ken, zal wel een pseudoniem zijn, uit de doeken wat we gingen doen, twee uur rijden dan in het museum rondwandelen.|
Ik denk dat ik minder toe kom aan dagelijkse verslagjes.

Dit zijn de foto’s.

Touring car eerste dag Ho Chi Minh

Touring car eerste dag Ho Chi Minh

Amerikaanse (nog) niet ontplofte munitie.

Amerikaanse (nog) niet ontplofte munitie.

Souvenirs

Souvenirs

Vietnam Motortour (4)

Vietnam Motortour (5)

Valkuil verradelijk als uit pc game:  The Prince of Persia

Valkuil verradelijk als uit pc game: The Prince of Persia

Vietnam Motortour (7)

Vietnam Motortour (8)

Vietnam Motortour (9)

Vietnam Motortour (10)Vietnam Motortour (11)

Vietnam Motortour (12)

Touring car eerste dag Ho Chi Minh

Touring car eerste dag Ho Chi Minh

Amerikaanse (nog) niet ontplofte munitie.

Amerikaanse (nog) niet ontplofte munitie.

Souvenirs

Souvenirs

Vietnam Motortour (4)

Vietnam Motortour (5)

Valkuil verradelijk als uit pc game:  The Prince of Persia

Valkuil verradelijk als uit pc game: The Prince of Persia

Vietnam Motortour (7)

21 feb.



En starten maar!!!
5 februari 2016, 19:55
Filed under: 2016 Vietnam Motortour

Voor mijn Vietnamees avontuur begon was ik al van vrijdag tot en met woensdag ervoor vrij van werk en verplichtingen.  Woensdag 3 feb om half zes zou ik door Iris  opgehaald worden en naar Schiphol gebracht.  Toch krijg ik het op de een of andere manier  voor elkaar net niet helemaal klaar te zijn als Iris op tijd voor de deur staat. Snel wat laatste dingetjes gedaan, bijvoorbeeld héél snel het alg van de voorruit van mijn aquarium reinigen, het dikte al aardig aan, kan je over drie weken niet meer doorheenkijken, ik de magnetische zwiffer erbijgehaald, met forse draaiende bewegingen de ruit reinigen, oei….. wat knarst dat,  zat er wat gruis op de zwiffer, dikke krassen op de binnenkant van de ruit…,  potver de dikkeme, dat heb ik weer, dat wordt een hele klus dit te herstellen want het ziet er niet uit.

Gauw weg dan maar voor ik nog meer schade maak. In de spits naar Schiphol.  Het was druk maar ruim op tijd parkeerde we op B2 voor de vertrekhal.  Snel inchecken en dan gezellig samen wat eten. Nou dat liep anders, ik had online ingecheckt en het zou een fluitje van een cent moeten zijn.  Maar mijn voorgevoel van “er gaat altijd iets mis”, had ik zojuist iris optimistisch  ingefluisterd, dat heet het noodlot tarten,  blijkt mijn voornaam niet te kloppen tussen ticket en paspoort, dat kon echt niet , moest aangepast worden en zal dan 110 euro kosten, de hele ticket opnieuw aanmaken. We moesten naar een andere Bali maar de mooie dame van Etihad kreeg zichtbaar problemen achter haar schermpje. Ze kon niet wijzigen, nou dat moet je zo een door de wol geverfde ICT’r zeggen, kon wel over de Bali springen, want de tijd begon te dringen.  Uiteindelijk heeft het falende systeem en mooie dame mij die 110 euro uitgespaard , ze boden nog excuus aan ook. Ha Ha 100 euro waren mij dat uur wel waard. Na een snelle hap bij de Burgerking  afscheid genomen en vlug naar de gate. Verder liep alles vlot, alleen op de transfer in Abu Dhabi werd ik wat onrustig omdat er niets gezegd werd voor reizigers die over moeten stappen en de tijd begon te dringen, het uur speling was al bijna voorbij, maar met de hulp van een aardige medelander vond ik mijn weg en sprong nog net op tijd in het vertrekkende vliegtuig.  Die reis door de nacht was overigens wel prachtig. Klaarhelder weer zowel naar boven als naar onder, het sterrenbeeld Orion ging mooi over in een verlichtte oase in een woestijn, prachtig, heb geprobeerde het vast te leggen, maar is niet mooi gelukt. Etihad heeft ons met veel eten volgestopt, met een vol gevoel werd de landing naar Ho Chi Minh  ingezet, ik ben niet zo een heel ervaren vliegtuig gebruiker, maar Etihad heeft WiFi aan boord ( ook te gebruiken om alleen op spanning te blijven) en een enorm breed aanbod van films en muziek, ik vond op een gegeven moment een cd van Billy Yoe Royal, Goodnight Saigon.  Ik heb het meerdere maken achter elkaar gedraaid en werd er treurig van. Maar het is zo een mooi nummer, ook zo waar …  Hij is overigens vorige jaar overleden, even pop idool van vroeger. Begon met Hush, de 55 + ers herinneren zich deze vast wel. In deze wat scheve stemming landden we in het schemerdonker op HCM.  Met mijn twee geldbuidels een zichtbaar en een niet, begaf ik mij naar de uitgang. S ik eerlijk moet zijn (en dat ben ik) een tikkeltje nerveus.  Ik passeerde een geldautomaat even 3.000.000 Dong gepint, eindelijk miljonair.  Voor de uitgang ook een simcard gekocht, werd gelijk door hen geïnstalleerd en bij dezelfde tent een taxi besteld.  Dat ging goed. Ik naar buiten,  de eerste shock, er stonden honderden, misschien wel  meer dan duizend mensen achter hekken op hun arriverende familie vrienden of wat dan ook te wachten. Beduusd schuifel ik langs de hekken richting  taxi’s. Bij platform 3 stond mijn taxi die mij beleefd binnenhaalde en mijn bagage regelde. Lekker luxe dit. We reden langzaam de menigte door en kwamen op de hoofdweg. Wat ik toen zag is bijna niet te beschrijven, een kroelende massa brommmers, scooters en hier en daar een auto krioelen  zich een weg de goede kant op, hoop je dan. Maar tot mijn verbazing zijn die Vietnamesen verkeerskunstenaars, met behoorlijk de vaart erin gaat het best snel vooruit.

Het verhaal van deze dag (gisteren) is nog lang niet af , maar nu, vrijdag 1 uur in de ochtend ga ik eerst eens lekker slapen.



Aanloop
17 januari 2016, 23:44
Filed under: 2016 Vietnam Motortour

Mijn volgende reis wordt een heel ander soort avontuur.
Doel is Vietnam, begin februari vertrek ik.
Via Ho Chi Minh vlieg ik na twee dagen in deze stad verbleven te hebben (6.000.000! inwoners) snel noordwaarts door naar het midden van het land, naar Hue.
Landelijk rustig en een cultureel hoogtepunt. In de jaren 60 en 70 had ik nooit gelooft dat ik daar in de toekomst rond zou gaan reizen. Dit keer geen fiets, nee…. eerst met een goede kennis die in Vietnam in Hue woont, samen rond kijken, diverse paleizen en tempels bezichtigen en de cultuur echt leren kennen, ik mag Vietnamees New Year met haar familie vieren, dat is drie dagen uitbundig feest, 8, 9 en 10 februari, ik mag mij verheugen op goed contact met die familie daar. Na een week neem ik afscheid van deze mensen en begin aan een motor tocht in georganiseerd tour verband, van Danang in 8 dagen naar Nha Trang een super badplaats.
Hieronder staat een link voor een beschrijving van dag tot dag van de motor tour:
Motor tour
In Nha Trang blijf ik een paar dagen en zal dan via Ho Chi Minh de thuisreis starten.
Drie weken en die zijn al helemaal vol gepland.
Wordt vervolgt…!



Ierland epiloog….
17 januari 2016, 01:31
Filed under: 2015 Ierland

Tja… het is nu januari 2016, de tijd slipt weg in de toekomst.
Voor ik het weet is mijn toekomst verleden tijd…. diepzinnige gedachten van een zestigplusser…. 🙂
Ik had beloofd nog een  soort van samenvatting en mening over het fietsen (2015) in Ierland te geven. Er zijn ook mensen die mij aan die blog belofte herinnerd hebben, al een hele tijd geleden zelfs. Maar iedereen weet vast wel hoe dat gaat….!
Terug in huis…. familie bij bijgepraat…. vrienden en collega’s ook…  het gewone overbekende leven neemt weer volledig bezit van jou.
Maar, nu mijn nieuwe reis en  uitdaging  (Motor Tour in Vietnam !) heel dicht voor de deur staat, wil ik die belofte toch gestand doen.
Als ik het eerlijk moet zeggen (en dat doe ik) is het fietsen in Ierland mij niet echt meegevallen.
Enerzijds denk ik dat ik mij conditioneel niet optimaal voorbereid had, niet genoeg kilometers gemaakt anderzijds had ik echt veel en veel te veel bagage meegenomen.
Ierland is een land met zoveel, vooral het enorme aantal!, super gemene hoogte verschilletjes, je maakt snel daarin een grote vergissing.
De schrijver van de tocht die ik aan hield, Benjaminse, had een fiets met een paar kleine tasjes,  hij ging alleen maar in hotels en B&B’s, die zijn ook overal aanwezig, maar ik had mijn volledige kampeeruitrusting op mijn fiets getakeld en veel teveel kleren en andere zooi meegenomen. Allemaal dood gewicht bij hellingen van meer dan 15 %.   Campings zijn in sommige delen van de ronde bijna niet aanwezig.
Dat is best vervelend als je daar niet op gepland  (gerekend) hebt.
Dat is de grootste vergissing van mij in deze tocht, maar verder was het in een woord geweldig! Het landschap is zeer afwisselend en spectaculair.
De Ieren zijn een enorm sociaal, hulpvaardig en tolerant volk. Ben weg van ze!
Kan Nederland een voorbeeld aan nemen! Kouwe intolerante kikkers hier.
Dit is uit mijn blog duidelijk te lezen.
Wat kan ik er verder nog over zeggen..?
Het was geweldig mooi, ik zal er graag weer heen gaan, maar dan alleen in B&B’s overnachten, dan kom je ook makkelijker met allerlei mensen in gesprek.
Veel gemakkelijker dan in Spanje, vorig jaar in Sevilla heb ik mij tussen al die Spaanse schoonheden behoorlijk alleen gevoeld. Maar daar heb ik geen blog van gemaakt.
Fiets in het vliegtuig meenemen was ook niet echt makkelijk, zie mijn  blog op de terugreis daarover. Als ik ooit weer ga zal ik een boottocht en treinreis door Engeland overwegen.

Ik ga het hierbij laten!
Tot een volgende tocht! Vietnam misschien?



Finale.  Maandag 3 augustus  
3 augustus 2015, 23:12
Filed under: 2015 Ierland

6 uur wakker worden en rustig aan beginnen een beetje de rommel in de juiste zakken doen vervolgens die zakken weer in de juiste tassen. Je zou het niet zien of zeggen maar alles heeft een vaste plek. Lekker lange douche genomen. Schoon naar huis.
Buiten miezert het zoals gewoonlijk, de tent gaat nat in zijn hoes. Dat is veel vaker gebeurd deze vakantie en dan een paar dagen niet eruit geweest. Nu is er een beetje het weer ingekomen, schimmel dus. Jammer, thuis in de was doen, misschien helpt het.

Alles bij elkaar op de fiets gesjord en hup op weg naar Halfords. De zaak ging net open. Ik mocht gelijk mee naar het magazijn.
Daar stonden heel veel dozen. Maar allemaal aan de kleine kant, dat zag ik direct.
Zo komen ze van fabriek, die fietsen moeten eerst helemaal in elkaar gezet worden.
Dat betekent waarschijnlijk dat ik de mijne helemaal uit elkaar moet halen.
Voor de zekerheid heb ik er maar twee mee genomen.
Zoals van plan heb ik ze buiten ingepakt in wel 20 vuilniszakken, het was op dat moment weliswaar droog en zelfs zonnig, maar dat kan hier in een oogwenk anders zijn. Het lukte goed, twee sjorbanden er om heen en deze weer met een touw fixeren. Ik had wind mee, voorzichtig navigeren en hopla daar ging ik. Best gewaagd, maar te doen.

IMG_4829

Zo, nu opstappen en de doos met de linker hand naast de fiets en voor het stuur zien te houden.

Op een druk en smaller stuk ben ik gaan lopen en later over een brede stoep langzaam gefietst. Zo kwam ik weer in het centrum
Het was spits uur, op zoek naar de bus naar Belfast International AirPort.
De chauffeur deed heel moeilijk met een lelijk gezicht over de fiets. Ik moest van hem eerst naar iemand van security, dat was een dame en die vond het wel goed, dus ik met een triomfantelijke grijns terug, hij was knap sjagrijnig.
30 km en een half uurtje later was ik op het vliegveld.
Ik aan het werk, tijd genoeg. Ja, verdikkie die dozen zijn echt te klein, nu zag ik het pas goed. Heb de grootste gepakt, met die andere kan ik er misschien nog wat aan freubelen.  Dat werd een hele toer.
Ik koos een knutsel plekje vlak bij de bali  Odd Luggage, ofterwijl  ‘Grote Bagage’, hier kunnen mensen hun kano’s piano’s e.d. afgeven …  🙂  fietsen vallen daar ook onder, dan hoefde ik er niet ver mee te zeulen.
Eerst beide wielen eraf, nee past helemaal niet, stuur er helemaal af, nee past nog niet, te breed, tassen dragers eraf, nee, spatborden eraf, nee, standaard eraf, oei die ging kapot,  ja nu past het wel.  He he!
Er zaten twee mannen achter de balie geïnteresseerd naar dit gestage disassemble proces van mijn fiets te kijken.
Ze gingen mij zelfs tips geven, natuurlijk nam ik die ter harte, ik moet daar straks geen troubles krijgen.
Ze kwamen er  nu vlak bij staan en wenste mij succes en verdwenen, de wacht werd gewisseld, de twee bij mij zo betrokken geraakte ambtenaren werden vervangen door een dikke zwaar opgemaakte dominante dame type Ierse dragonder en een witte oude man die echt aan pensioen toe moest zijn.

Nu al die losse spullen erin, wiel, ja, ehhh… nog een wiel, hmm  beetje doordrukken, tas dragers, schuiven en nu ff hard drukken, spatborden, beetje drukken, nog iets harder, knak… hé ze verbuigen. Nou word ik echt ongeduldig, alles aandrukken en doos provisorisch afsluiten, wat een vervelend gedoe, die fiets krijg ik op Schiphol nooit meer in elkaar.
Zwager Wil, die mij met Ellen ophaalt snel een WhatsApp gestuurd, de fietsendrager hoeft er niet meer op, neem aub jouw grootste auto mee.

Andere spullen bij elkaar gebonden in de puinzakken van de Gamma, zo alles klaar voor vertrek.

Even nog de vetvlekken van mijn ketting en derailleur op de mooie marmeren vloer schoongemaakt met wat wasbenzine uit mijn dragon fly kook apparaat. Oei dat ruikt behoorlijk.
De dragonder kreeg er ook lucht van en kwam informeren wat ik bij mij had.
White Spirit zei ik droog, daarop keek ze mij ongelovig aan en ging haar oude collega bellen die net weer even was plassen. Hij kwam terug en bestudeerde nauwgezet de flessen die ik op de balie had gezet.
Ik kreeg de opdracht om de tankjes met white spirit in mijn drink fles te doen en dan beide tankjes van het kook apparaat te vullen met water!
IK keek hem met grote verbaasde ogen aan, hé. Waarom vullen met water vroeg ik hem, “Nou dan blijft het gewicht voor het vliegtuig hetzelfde”  Deze logica gaat mij helemaal boven mijn pet, ik kijk hem nog eens ongelovig aan en hij komt met hetzelfde, vullen met water  voor het gewicht voor het vliegtuig.
Wat een sukkel, maar ja, ik ben het maar gaan doen.
Drinkfles met de wasbenzine ingeleverd, en naar de andere balie voor inchecken en wegen van de spullen.
Toen ik weer terug kwam en mijn tassen onder de doordringende stralen moesten, werd de lopende band een paar keer heen en weer gedaan, hij checkte mijn tassen driedubbel.
Nou ja, dat was voor mij zo een beetje het laatste maar zeker niet het beste contact met een Ier geweest.

De vlucht was kort de landing hard maar hij bleef op de baan.

Mijn zus en zwager stonden mij op te wachten en met alle spullen in hun auto gingen we naar mijn flat.

Mijn katten stonden achter de deur, ik deed open en Sien  de oudste poes stond achter de deur en weigerde mij aan te kijken, wat ze anders altijd wel doet.  Ze was boos….!
Maar een uurtje later kwam ze steeds weer bij mij en mauwde en gaf kopjes en beet in mijn vinger.

Ellen had borrel spul en eten meegenomen, wat een bofkont met zulke attente  mensen in mijn familie.
Dat was het perfect einde van deze voor mij spectaculaire en enerverende fiets tocht.

Ik ga deze week nog eens kort weergeven wat ik er allemaal van vind.

Van de tocht het fietsen en van alles….. !!

IMG_4831

Dag Ierland….. !!



Titanic. Zondag 2 augustus 2015. 
3 augustus 2015, 00:31
Filed under: 2015 Ierland

Vroeg uit de veren, letterlijk en figuurlijk, de eendeveren vliegen in mijn tent in het rond als ik mij uit mijn slaapzak wurm, maar dat is normaal zei die verkoper ooit.  Het blijft er gek uit zien. 

Op de fiets naar Belfast en eerst die Halford zaak  opgezocht, deze lag ergens op een industrie terrein verborgen. Het probleem met regen en vervoer op mijn fiets van de kartonnen  box heb ik ook gelukkig opgelost, mocht het gaan regenen dan beplak ik de dubbel opgevouwen doos helemaal met vuilniszakken. Heb al een hele rol gekocht en plakband heb ik al genoeg. Als het heel hard waait moet ik gaan lopen daarom dus op tijd erbij zijn. 

Daarna ben ik naar het Titanic museum geweest, die is dus in Belfast gebouwd. Daar was vroeger een enorm belangrijke botenbouw industrie.  Er was heel veel materiaal beschikbaar oude foto’s en filmpjes hoe dat er aan toe ging.   Was zeer interessant alleen op een regenachtige zondag rete druk, ook veel gezinnetjes met hele kleine kinderen, die er niets aan  vonden, logisch en die gaan dan in automatisch in de tegenallesmodus stand staan.    Ja, zo ging die naar beneden. Kunst! Wat een enorme klap moet dat ding op de zeebodem gemaakt hebben, een km recht naar beneden vallen. 

 Beetje rond gekeken en weer terug gegaan. Vanavond weer naar een film geweest,  Terminator Genisys. Wat een flop. Geen aanrader.  Met een verouderde Schwarzenegger weer als bescherm robot van een nieuwe hele mooie Sarah Connor. Ik ben tijdens dit suffe geweld om het geweld gewoon weer in slaap gesukkeld, gelukkig had ik daarna mijn tas nog. 

Terwijl ik dit schrijf zit ik in het toilet gebouwtje in de wasruimte van WiFi en verse stroom gebruik te maken. Nu hoor ik steeds zo een raar geluid alsof iemand een aansteker met piëzo-elektrisch gebruikt , maar er is niemand, ik ga kijken zie ik een insecten verdelgingsmiddel lamp in het halletje met  zo een electrisch geladen ijzeren rooster ervoor, nou effectief hoor, ze worden direct electrisch geroosterd, er zit al een hele maaltijd kant en klaar op het rooster gekleefd je hoeft ze er alleen maar van af te lepelen.   

Nah goed, ’t is genoeg zo, ik ga dromen.  Morgen naar huis. Ook fijn. 



Weer Kamperen. Zaterdag 1 augustus 2015
2 augustus 2015, 14:58
Filed under: 2015 Ierland

Weinig geslapen, nou komt dat wel vaker voor en in tegenstelling tot vroeger  kan het mij niet zoveel meer schelen, ik heb meer dan genoeg te overdenken en ochtend wordt het vanzelf.  Soms helpt het om zelf een gekke droom te verzinnen onmogelijke dingen aan elkaar knopen en ineens ben je weg.  Vanmorgen vroeg zat ik om half vier een app van TripAdvisor te installeren.  Niet zo een topper hoor, TripAdvisor, het komt steeds met de verkeerde zoekresultaten vervelende popups  en de reviews deugen vaak niet.  Vervolgens  geprobeerd om te zoeken naar B&B goedkopere hotels en campings. Lijstje  van gevonden items gemaakt gemaakt, vliegveld info telefoonnummer gevonden ( vragen naar fietsdoos) enz.  Om zes uur toch even in slaap gevallen en na een paar uurtjes ben ik gaan bellen.  B&B werd niks, vol en toch veel te duur.  Er is een camping ongeveer 8 km ten Oosten van Belfast, gebeld en ha ja  er was plaats en voor een fractie van de hotel en B&B prijzen. 

Op het vliegveld zijn geen fietsdozen te koop, lastig. Dan maar fietsen winkels bellen om te vragen naar dozen van geleverde fietsen.  Na drie keer mis was het bij Halfords raak, was die zaak in Nederland niet in moeilijkheden? Maar dit pand zit  vrij ver weg van het busstation. Hoe krijg ik die doos daar?  Stel dat het regent. Hmmm.

Na de kaart voor de route bestudeerd te hebben ging ik op weg naar de camping.  Ik rij door Oost Belfast, beruchte wijk weet ik.  Reed door arme gedeeltes, zag illustere individuen rondlopen, er werd naar mij gegluurd., maar ja wat  zegt dat. Onderstaande muur schildering moest ik toch even vast leggen.   

Op zich is wat er staat waar. Maar toch ….  Kippenvel!!   Er waren er veel meer. 

Ik kom in een klein stadje DunDonald en beland bij de camping.  Nou ja, een caravan parkje met plaats voor een paar tentjes. Overal hoge hekken er om heen.  Het hoort bij IceBowl een kunstijsbaan en een opgeleukte midgetgolf golf baan. Met opgeleukt  bedoel ik dat er veel automatisch spektakel was als er gescoord werd gingen kanonnen af sprongen fonteinen omhoog en brullende opgewonden stemmen over overstuurde luidsprekers.  Zo krijgt dat saaie ouderwetse midgetgolf een modern jasje.  De ijsbaan vond ik wel tof, popmuziek rondjes draaien, sporters, giechelende meisje,  stoere jochies en kinderen met  figuurtjes als steun om overeind te blijven. Heb er een hele tijd staan kijken.  Komen er  zoveel leuke herinneringen boven van vroēgeh uit de ijstijd. Ja, in  Den Haag  Oh oh. 

Na tentje installeren ben ik lekker gaan lezen boek uit en s’avonds ben ik vlakbij naar een bios geweest. Mission Impossible Rogue Nation met Tom Cruise nog steeds een intrigerende acteur. De bios beschikte niet over de modernste apparatuur  Imax  en super senssuround of zoiets en dat verschil merk je. Laat op de camping terug plofte ik tevreden op mijn self inflatable matje. Morgen nog iets bijzonders gaan doen. 



Busssss….. Vrijdag 31 juli 2015
1 augustus 2015, 20:21
Filed under: 2015 Ierland

Afscheid genomen van de  B&B eigenaren, wat een lieve mensen, ze hebben mij op alle manieren die ze konden geholpen.  Toen ik wegreed hing er een lunchpakketje aan mijn stuur.  Hij heeft op de achtergrond zitten bellen naar politie en die supermarkt, naast die supermarkt woont een nicht van hem en die heeft hij naar die supermarkt gestuurd om na te vragen.  Misschien verklaart dit het norse antwoord van de supermarkt vrouw op mijn telefoontje gisteren, die werd er gek van al die telefoontjes en navragers. 

Op de fiets naar Tralee, ben weer even langs de politie gegaan en heb een schriftelijke bevestiging van mijn aangifte gevraagd, die had ik niet na een beetje doorvragen deden ze dit,  dus ik heb nu pas echt bewijs van aangifte. 

Naar de bus, een reis van anderhalf uur, overstappen in Limerick binnen vier minuten  weer een paar uur rijden overstappen in Dublin weer amper 10 minuten  weer geen tijd voor toilet dus onder hoge nood naar Belfast  twee uur high speed non stop.  Ik had s’ morgens het nare voorval op Facebook gezet, vond het apart genoeg,  wat een  reacties, de hele dag ging het door was wel een leuke afleiding want  het hemelwater wat langs de ramen stroomde benam vaak het uitzicht. Rond half acht in de avond was ik weer in Belfast.  Ik herkende het ook.  Terug op het beginpunt. Maar waar nu? Ik ging naar het hotel  waar ik vier weken geleden begonnen ben. De vakanties zijn hier nu ook begonnen en het is vol,  de prijs is nu 110 Britse pond voor één nacht daar komt bij, ze willen alleen die ponden en geen euro’s.  Dan heb  ik weer een behoorlijk probleem. Banken dicht. Niemand wil euro’s. Die Britten hebben de pest aan Europa. Shit!  Ik zag mijzelf al ergens onder een brug of zo overnachten, heb ik dat ook eens meegemaakt.  Maar na een tijdje somber slenteren kwam ik  langs een groot nieuw hotel pas geopend en ik probeerde het maar, verdomd ja één  kamer vrij voor de prijs van 140 euro!!!! die zij wel accepteren. Mijn hemel wat een prijs.  Dan krijg je een grote kamer met een driepersoons bed, vier zou ook wel kunnen denk ik, heb nog nooit in zo een leeg groot bed geslapen, een douche, niet eens een ligbad, WiFi en een TV die het niet doet. Geweldig. Maar dit trek ik niet drie dagen, dan ben ik faiiliet. Moet ook nog eten en een fietsdoos regelen en weet  ik veel wat nog meer.  Dat lukt niet. Midden in de nacht heb  ik het uitgezocht. Komt goed.  Maar dat valt onder de volgende dag.  ( Ik zit nu in de bioscoop voor de film Mission Impossible Rogue Nation en die begint nu.)



Politie. Donderdag 30 juli 2015. 
31 juli 2015, 23:46
Filed under: 2015 Ierland

Nou, daar zit je dan, ik kan nog steeds maar één kloppend scenario bedenken, ik ben terwijl ik lag te slapen, stiekem van  mijn tas beroofd. Die lag naast mij samen met mijn rugzak op een lege stoel. Ik draai de film steeds terug en heb ook al een paar verdachte personen op het oog.   Oppassen met inkleuren!!

Aan het ontbijt zat ik aan een tafel met vier jong meiden + – 18 en een oudere dame met een adellijk voorkomen en  ==>> 90.  Er was voor mij gedekt, pal naast zo een meisje zal ik maar zeggen en schuin tegen over mij zat de freule. Het was even stil,  ik vond ook dat ik net teveel in hun zone zat. Ik verbreek dan maar de stilte met een losse  flodder en snel zaten we met zijn zessen leuke onderwerpen door te nemen. Ze spraken keurig Engels maar het waren Duitse  meisjes, ik heb ze niet één keer Duits horen praten.

De freule ging vragen stellen over de werk gelegenheid in Duitsland en de economie en de plaats van Duitsland  in Europa.  Weer een hoog bejaarde vrouw die helemaal bij was en nieuwsgierig naar de mening van anderen, iets wat je  bij  ouderen regelmatig mist, ehhh….  maar soms bij jongeren ook.  Ik overdenk  alles wat ik typ ondertussen nauwgezet, maar ik maak zoveel spelfouten en krijg zoveel onnodige automatische correcties  dat ik aan het einde van een zin soms helemaal van mening veranderd ben, snap je wat en waarom ik dit bedoel?

Afijn, ik ben gaan regelen en dat viel best mee. Eerst nog eens dat winkeltje in Sneem gebeld, maar een norse mevrouw zei dat er niets gevonden was.  Klaar dan. Bij  VISA werd de kaart geblokkeerd, gelijk een nieuwe aangevraagd, zij verbonden mij door met de ING die blokkeerde mijn pas en zij verbonden mij weer door met een SOS dienst die gingen zorgen dat ik bij mij in de buurt ergens geld kon gaan halen.  Drie uur later had ik dat geld, ik kreeg een SMS met het adres en een code. Dat adres bleek een internet winkeltje te zijn maar ook een money  transfer dienst. Ik ben er vier keer voorbij gelopen omdat ik dacht dat ik bij een bank moest zijn, zo zag het er bepaald niet uit.  Dus met heel veel euro’s  op zak snel een portemonnee kopen.  Bij de politie aangifte gedaan. Planning bij gesteld. Ik kan nu niet meer twee dagen in Dublin  blijven, jammer.  S avonds in een andere pub  gegeten dat was zeer ongezellig, een kille tent, tja  dat bestaat  hier ook.

Morgen met de bus naar Limerick, overstappen, dan naar Dublin, overstappen en naar Belfast.

Dan op zaterdag een fiets doos zien te regelen.  Op zondag  ga ik nog iets leuks doen en maandag weer vliegen naar Amsterdam.



Even Apeldoorn bellen? Woensdag 29 juli 2015. 
30 juli 2015, 22:09
Filed under: 2015 Ierland

Die titel, tja dat komt zo.  De dag begon heel aardig, tijdens het breakfast  vroeg mijn gastvrouw Joanne wat ik ging doen, zij hoorde mijn bestemming, het busstation in Tralee. Maar omdat  de reguliere bus daar naar toe nu al weer weg was zei ze, ik wist het niet,  nu dat weer potdikkie, opperde ze gelijk dat haar dochter toch die kant op moest en mij wel even zou brengen, maar dan had  ik maar 10 minuten tijd voor het traditionele breakfast. Wat aardig toch.  Ik worstel mij letterlijk door de spek, worstjes champignons en scrumbled eggs en toastjes koffie jus d’orange en een banaan heen en sta 10 minuten later met een acute maagverzakking buiten. Heerlijk…!
Weldra kwam er een auto aan die met gierende banden langs mij heen remde,  iemand vloog eruit en direct naar binnen, het huis in en dan weer eruit, scheurde weer terug pikte mij op en natuurlijk stond ik aan de verkeerde kant te wachten, je zit links van de chauffeur.  Ik loop eromheen stap in, het is een blonde schoonheid die direct met een venijnige trap op het gaspedaal mij volledig in de stoelkussens drukt. Pittige tante. Het vliegtuig naar Belfast accelereerde minder snel. Haar zoontje van ongeveer 7 zat achterin vastgesjord en moest na mij en  vóór haar werk ook nog ergens afgezet worden.  Ze scheurde links een voorrangsweg op en gaf mij verbaal toe dat ze een heel klein beetje haast had. Ik had daarbij een heel klein beetje het gevoel dat ze een beetje razend was op haar moeder, die haar een fait accompli voorgeschoteld  had. Voorzichtig mee omgaan dus, ik hield mij eerst stil vroeg toen de jongen naar zijn naam en zo via via kwam ik in gesprek met haar, ze kalmeerde wat en moest tot mijn grote opluchting aan sluiten in een  wat langzamer  rijdende stroom auto’s. Fijn ik kon weer adem halen. Langzamerhand kalmeerde ze en na een tijdje kletsten en lachten we redelijk ontspannen…beter dus.

Bij het busstation vrijgelaten stond er een bus klaar, geen georganiseerde Tour bus maar een gewone bus  die de ring van Kerry op één dag helemaal  rond rijdt en bij stadjes  en dorpje stopt, daar passagiers dropt en of laadt en op twee prachtige plekken stopt ie speciaal voor de toeristen om de hoog opgelopen fotografeer drang  een beetje te verminderen.  Het gaat om een 180 km lange bochtige weg over pasjes langs ravijnen en de oceaan. Van 11:00 tot 17:30 dus een hele zit.  Ik installeer mij iets over de helft van de buslengte, we vertrekken en inderdaad nog geen  half uur later druk ik mijn neus zowat door het raam om niets te missen.  Heb vele foto’s en kleine filmpjes gemaakt die er echt cool uitzien, maar uploaden heb ik inmiddels opgegeven. Ze komen  later  wel op het blog .


Na een korte middag stop volgt er om 15:00 een langere, ik drink ergens een Heineken. Dan ga ik naar een ‘Foodstore’ voor een flesje drinken en wat koekies. Het is druk in de winkel. Reken af en ga de bus weer in.  Nu heb ik de hele vakantie een schoudertas met daarin mijn portemonnee brillenkoker bankpassen en  creditcards.  Vroeger had ik daarvoor mijn ‘zwarte tasje’, mijn kinderen weten goed hoe dat soms ging als ik dacht dat het weg was, hevige paniek altijd om niets.  Ben het nooit echt kwijt geraakt. Maar nu heb ik een groene schoudertas, ben er precies op te weten waar die is. De bus rijdt weg ik kijk naar buiten, mooi, de zon schijnt warm en ik val in slaap, ik voel de bus stoppen mensen in en uitstappen en slaap weer door.  Iemand wil naast mij zitten en ik haal mijn rugzak weg, de bus rijdt weer en ik voel even waar mijn groene tasje is, hee, oh in mijn rugzak, nee man daar zitten mijn boodschappen in,  ik krijg het heel warm voel onder de stoel, kijk drie keer in mijn rugzak en de stofjes die nu vrijkomen in mijn lijf maken dat ik vuurrood aan loop en compleet in alarmfase 1 verkeer.  Hoe kan dit nou?  Ik was al blij dat ik weken lang alles onder controle had en er niets mis was  gegaan.  Het winkeltje….ik heb betaald, tas ingepakt, het was er druk. Stonden veel mensen bij de kassa op mij te wachten als ik het tasje daar had laten staan had beslist iemand mij gewaarschuwd, Ieren zijn 98 % eerlijk volgens de B&B eigenaar later die dag, ik geloof hem.  Ik ging naar de buschauffeur, deze zou de politie  inseinen. Ik kon niets anders doen dan zitten en mij vreselijk druk maken hierover.  Gelukkig heb ik mijn paspoort nog wel.  Die had ik op een andere plek opgeborgen.   Wat klootte zeg!!  Een paar honderd euro zat er in, had juist gepind om de B&B te kunnen betalen en voor de rest van de vakantie, Creditcard bankpas rijbewijs pasjes e. d.

Aangekomen in Tralee staat er bij het uitstappen al een man van de security van de busonderneming, die wist er al van, hij vroeg mij wat dingen en wees mij naar een andere bus die op vertrekken stond naar Camp  alwaar ik verblijf. Kon geen kaartje kopen maar dat hoefde niet.  Aangekomen in de B&B staat de eigenaar mij al op te wachten en hij was ook al op de hoogte,  gebeld door de veiligheidsbeambte  die een kennis van hem blijkt te zijn.  Hoe is het mogelijk dat dit zo snel rond gaat.  Hij vroeg van alles en gaf mij 50 euro om iets te eten.  Ik ben naar mijn kamer gegaan en heb gebeld naar de  politie, kreeg geen verbinding en naar het winkeltje waar ik was geweest maar daar was niets gevonden. Langzaam drong het tot mij door dat ik gewoon bestolen ben, terwijl ik sliep heeft iemand mijn tasje weggegrist.  Iets anders kan ik niet bedenken. Ik heb van alles opgeschreven en mij bedacht wat ik de volgende dag allemaal moet gaan regelen.   Zucht…!!



Rozenschijn en mannengeur. Dinsdag 28 juli 2015. 
29 juli 2015, 22:19
Filed under: 2015 Ierland

Ondat het woensdag mooier weer gaat worden, volgens een Iers positief weather appje, ga ik vandaag  de guided bustour  over de ring of Kerry maken.  Dan fiets ik  woensdag wel   de Dingle rond. Ik fluitend op de fiets zonder bagage naar Tralee. Fiets hobbelt een beetje. 

Om tien over tien kom ik tien minuten te laat aan want  de bus is al tien minuten weg en er gaat er maar een zegt de mevrouw van het toeristen bureau.  Dat is nou jammer zeg, had ik beter moeten voorbereiden.  Ze geeft mij allerlei alternatieven doet haar best voor mij een mooie dag  uit te stippelen.  Ik wandel optimistisch weg, kom in een prachtig parkje met een heel knap onderhouden rozen  gedeelte, ik plof op een aantrekkelijk houten bankje met panoramisch uitzicht op Tralee en laat de rozengeur mijn neusvleugels kietelen.  Naast mij komt een héél klein krom krakend stokoud mannetje zitten,  hij vist een pakje shag uit zijn zak en gaat met een plukkie tabak een peukie  draaien. De rozengeur maakt plaats voor een penetrante geur die ik ooit aanbad maar nu gewoon goor vind.  Ik moet daarnaast, tot mijn onaangename verrassing, vaststellen dat dit niet de enige geur is die hij verspreid. Hij ziet dat ik een kaart lees en dan vraagt hij mij met een 18 de eeuws Iers dialect of het lukt, of ik al weet waar ik ben.  Verrast met deze onverwachte controle ga ik beter kijken en dan voegt ie  eraan toe,  je  moet eerst de St John  zoeken, nee niet die, we hebben meerdere kerken als ik met mijn vinger naar de verkeerde St John  wijs.  Hij vraagt wat ik hier doe en waar ik vandaan kom en of ik wild kampeer, heel geïnteresseerd dus, hij verteld over de bezitterigheid van de boeren die enorm zuinig op hun land zijn.  Heel leuk om aan te horen voor zover ik het  met mijn beperkingen en zijn dialect kan begrijpen. Ben verrast door zijn openhartigheid maar  begin toch danig naar  frisse lucht te verlangen. Dus ik  draai er een eind aan vriendelijk good bye en vervolg mijn weg.  Oh ja mijn fiets hobbelde wat, laat ik eens kijken.  Ai, zie ik dat de achterband op sommige plekken bij de velg totaal uit model is, nog even en de binnenband komt erdoor,  heb geluk gehad dat die niet eerder geploft is. Ze zijn nog van IJsland, heb ik mee over lava gereden.   Ik ga maar eens op zoek naar een fietsen zaak  en niet te geloven twee straten verder is een klein fietsen zaakje, ik loop naar binnen de man kijkt even en een uur later haal ik hem op met een nieuwe band en twee kapotte spaken vernieuwd, snel gedaan en een hoop ellende voorkomen.   

Ik bedenk dat ik het morgen nog maar eens probeer, die bustocht. 

Op de terugweg langs een fraai strandje gereden en even lekker aan zee gezeten.  Een strand, voor mij alleen. 

  Mooi he?

   
Ben verder terug gegaan en heb op aanraden van mijn gastvrouw gegeten in een kleine pub vlak bij de B&B.  Wederom de specialiteit van de zaak gekozen Ierse stew. Hmm. En een paar Guinness  uitgeprobeerd.  Lekker cool.  Begeleid met allemaal jaren 70 hits!  

Leuk ja,  maar ik schrijf dit terwijl ik nu al weet wat er morgen  gebeurd.  Niets ernstig maar wel strontvervelend. 



Oogcontact. Maandag 27 juli 2015. 
27 juli 2015, 11:24
Filed under: 2015 Ierland
    Ik wil nog  eens benadrukken dat  ik dit blog maak als  dagboek voor mijzelf, maar deel dit ook openlijk.  Sommige dingen die ik beschrijf  zijn helemaal niet bijzonder maar ik wil ze niet vergeten  en over bijvoorbeeld  tien jaar weer helemaal  tot in details terug kunnen halen. 
    Breakfast begint om 08:00 en gaat door tot 10:00 staat er op mijn kamer muur aangegeven. Ik dacht er vandaag maar eens op tijd aan te beginnen.  Ik moet de bus van 10:00 zien te halen. Tot mijn verbazing zat de ontbijtkamer bijna  vol.  De dames waren druk met bedienen, ik nam ergens plaats en mijn roodharige gastvrouw Sheila, een gebruikelijke naam in Ierland,  kwam mij vrolijk en vlot bedienen.    
    Opruimen afrekenen en dan richting busstation.  Daar is ook een trein station en op het laatste moment  koos ik ervoor om  de  trein te nemen, meer ruimte dacht ik en wellicht sneller, maar ook dat wist ik niet helemaal zeker. Ik moest ergens vooraan in een speciale wagon met mijn fiets plaats nemen , nadat ik goed en wel een lekker plekkie ingenomen had diende er zich een heel gezin aan, de moeder was zwaar lichamelijk gehandicapt  en zat in een grote electrische rolstoel, ik verzette mijn fiets om haar meer ruimte te geven, “Thank you”, klonk het nasaal en monotoon. Ze was nog geen 25 had twee opvallend grote en naar voren staande voortanden met een flinke spleet ertussen, ze had een leuk gezicht vond ik. Soms vind ik juist die niet standaard kenmerken mooi.   Ik keek haar aan maar vond geen blik terug.  Haar man, ook zo jong zag er zowaar een beetje  hetzelfde uit, maar had ook een bril met hele dikke glazen waardoor zijn  ogen behoorlijk groot leken.  Bepakt en bezakt met een rugtas extra tas een kinderwagen met een meisje van nog geen jaar erin en een jochie van amper vier.  Het jochie neemt plaats tegenover mij en kijkt mij recht aan, natuurlijk kijk ik terug en geef een knipoog en een glimlach, ik ben dol op die kleintjes, maar er kwam helemaal geen reactie terug, alleen grote ogen die zich op mij gevestigd hadden en probeerden mij te classificeren. Dit houdt hij een hele tijd vol, ik kijk  naar buiten en zie ondertussen in het raam dat hij mij nog steeds aanstaart.  Zou mijn haar weer recht overeind staan? Ik vergeet  s’morgens wel  eens  te kammen. Nee,  een controle in het raam laat zien dat ik de kam in handen en door mijn haar  gehad heb. Negeren maar. 
    Ondertussen laat het kleine wicht van zich horen, met tomeloze woede geeft het krijsend aan dat er iets mis is.  De vader zoekt in zijn rugzak en haalt er een fles uit met een roze vloeistof erin en rubberen speen erop.  Het meisje krijgt de fles en het wordt even stil.  Al drinkend zien de  oogjes  over de fles mij en nummer twee begint mij met grote wordende ogen aan te staren.  Ondertussen probeer ik contact te leggen met het jochie en vraag zijn naam: “Daniël” stoot hij er krachtig uit en is niet geïnteresseerd in mijn reactie dat ik Harry heet. Inmiddels krijst het kleintje weer, ik ben verbaasd over de intensiteit waarmee het de woede ongeremd laat gaan.  Het kind wordt uit de wagen gehaald en bij moeder geplaatst.  Flesje erin. Ik kijk naar buiten en ineens voel ik nattigheid op mijn linker arm, ik kijk en zie een paar duppels en eerst kijk ik naar boven want het leek te lekken, nee daar kwam het niet vandaan keek nog eens naar mijn arm en zag dat het roze was moeder en kind staarde naar mij de fles was eruit en het meisje zat er knijpend mee  te zwaaien. Weer die lege blikken.  Ik  veeg mijn arm schoon en stuur een lachje, krijg niets terug. De hele reis van anderhalf uur gaat zo door met afwisselend gekrijs.  Na een tijdje valt mij pas op dat kindje nr drie ook in  aantocht  was.   Overstappen in Limerick daarna nog  een keer in Mallow. Halverwege de middag kom ik aan in Tralee. 
    Ik pendel wat rond in het stadje, het  waait weer hard uit het westen daar waar ik heen wil. 
    Ik moet over een weg waar 100km gereden mag worden.  De meeste Ieren zijn heel voorzichtig  met fietsers inhalen, de meeste ja, maar je hebt maar een gek nodig.  Het waait nog harder en zo nu en dan plenzende  regen, ik begin het een heel klein beetje zat te worden.  Het wordt nog erger en ik begin uit te kijken naar een B&B want die camping 25 km verderop begint onbereikbaar te lijken.  Ik passeer een tankstation en vraag of er wel B&B’s zijn, jawel  daar en daar vlak bij, ik er heen, zag er mooi uit maar niemand thuis.  Dan maar verder, vier km verder op, ha een groot bord B&B, over 2 km staat er met kleine letters   onder,  daar kom ik  een klein kwartiertje later aan,  harde wind tegen hé! Grote B&B met restaurant. Ik parkeer de fiets en ga naar binnen, prachtig restaurant maar er was niemand.  Ik loop rond riep een paar keer maar niets, aan de muur hing een groot scherm met Tv die aan stond.  Ik ga maar ergens zitten,  vind het raar. Eet wat  brood haal mijn fles van de fiets en sukkel in slaap, blij dat ik wat gevonden heb.  Na een uur schrik ik wakker en komen er twee mannen binnen, de langste kijkt naar mij, is niet verrast dat er iemand alleen in zijn zaak zit te suffen. “What can I do for you? “, vraagt hij mij.  Ik leg hem uit dag ik al een uur hier zit en graag een plek voor een nacht wil, hij schudt al langzaam nee en ik zie een sardonische grijns op zijn gezicht verschijnen.  Dat bevalt mij niets, hij kijkt in zijn administratie en bevestigt dan nog steeds grijnzend dat hij vol zit dat het hem spijt en ook dat hij mij zo lang had  laten  wachten, ( hij had mij wel gezien via de camera’s die er overal hingen)  Wat een akelige vent zeg, ik ga weg en trap weer hard tegen de wind in.   8 km en drie B&B verder vind ik een plek, een heel vriendelijke vrouw heeft wel plek in een prachtig huis met uitzicht over de baai. Ik kon haar wel zoenen zo blij was ik.  Zo komt alles steeds weer goed.  
     
    Onbeheerde B&B 
      
    Avond zicht vanaf mijn kamer.